arshura

ตอน 9 เข้มแข็ง

ตำหนักใต้หล้าขณะนี้กำลังวุ่นวายเนื่องจากสูญเสียสี่ตระกูลใหญ่ การเรียกประชุมครั้งนี้ก็เพื่อกำหนดอนาคตของตำหนักต่อไป แต่เนื่องจากขาดเสาหลักทำให้ทุกคนได้แต่โต้เถียงกันไปมา จนนายใหญ่เริ่มมีน้ำโห ทุบโต๊ะลงไปโครมใหญ่

สรุปว่า...ทุกคนไม่มีความคิดอะไรกันแน่นอนเลยใช่ไหม!?

.......

ต่างคนต่างเงียบเพราะรู้ว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้ากำลังอารมณ์ไม่ดี แถม คนที่จะทำให้อารมณ์ดีก็ยังไม่กลับจากการไปทำธุระภายนอก แล้วใครจะกล้าพูดอะไร

งั้น คิดว่าใครเป็นคนทำ!!!

......

ตอบมา!!!

ในที่เกิดเหตุมีตรานี้ตกอยู่ครับ....

ร่างสูงในชุดจีนสีขาวสะอาด เจ้าของนัยน์ตาสีนิลและผมที่ยาวสยายประบ่า โยนแป้นหยกรูปวงกลมสลักลายดวงจันทร์สอดในดวงอาทิตย์ลงกลางวงประชุม ทุกคนจ้องมันจนแทบเป็นตาเดียว นายใหญ่ถึงกับสบถออกมา

ตำหนักอี้จิง!!!!มันกล้า...!!!

เจอที่ไหน ยูเอะ.!?

ในซากของคฤหาสน์ของตระกูลตะวันตกครับ...

ทุกคนรับคำสั่งฉัน จับนายใหญ่ของมันมาให้ฉัน!!!ฉันจะฆ่ามันด้วยมือของฉันเอง!!!!

รับทราบ!!!!

การประชุมถูกปิดลง ทุกคนทยอยกันออกมาปล่อยให้นายใหญ่อยู่กับยูเอะตามลำพังอย่างรู้หน้าที่ ร่างคนสูงด้วยตำแหน่งก้าวเข้ามาหาร่างขาวๆที่ยืนอยู่แล้วช้อนคางเรียวนั้นมาจูบแทรกเรียวลิ้นลงไป ซึ่งยูเอะเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาอ้าปากรับเรียวลิ้นร้อนนั้นโดยดุษฎี ทั้งยังปล่อยให้คนตรงหน้าโอบเข้าแนบชิดไล้มือผ่านแผ่นหลังลงไปเพื่อให้ร่างสองร่างบดเบียดกันมากขึ้น ก่อนจะถอนริมฝีปากออกมา

ทำได้ดีมาก...ยูเอะ ฉันว่าแล้วว่านายต้องทำได้....ริมฝีปากร้อนๆเริ่มไล้ลงต่ำมาที่ซอกคอพร้อมกับดูดเม้มให้เกิดรอยแดง งั้นฉันก็ต้องให้รางวัลนายสินะ....ว่าไหม...

ก็ตามใจสิครับ...

ร่างบางยิ้มที่มุมปาก แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์ ก่อนจะถูกอุ้มหายเข้าไปในห้องพัก ก่อนที่ การให้รางวัลแสนหวานจะเริ่มขึ้นไปจนตลอดคืน.....

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

หนีไปทางนั้นแล้ว!!!ตามไป!!!

ร่างเล็กๆเพรียวลมวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตเมื่อถูกคนชุดดำนับสิบวิ่งไล่ตามมาหลังหลังจากเสร็จภารกิจที่เขาขอออกมาทำคนเดียว เขาพยายามฝ่าวงล้อมออกมาแต่เนื่องจากทุกคนที่ไล่ตามมีฝีมือระดับสูง ทำให้พลาดจนถูกอาวุธฝ่ายตรงข้ามเข้าที่ขา จนความเร็วตกลง ซ้ำยังถูกตามรอยเลือดมาได้อีก

บ้าจริง....รู้อย่างนี้ ไม่สลัดหลางหลุดไปซะก็ดี!!!

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ นายใหญ่แห่งอี้จิงอย่างเขาจะมาเพียงลำพัง พ่อเฒ่าย่อมส่งหลางซึ่งเป็นมือขวามาคุ้มกันเขาเป็นอย่างดี แต่เขาอยากเข้มแข็ง เข้มแข็งกว่าที่เขาเคยเป็นเพื่อ ใครคนนั้น จึงรีบสลัดหลางให้หลุดจากการติดตาม แล้วมาทำงานลำพัง จนต้องมาวิ่งหนี นักฆ่าพวกนี้อย่างหัวซุกหัวซุน

อยู่นั่น!!!!จัดการเลย!!!

ปัง!!!!

กระสุนพุ่งทะลุขาอีกข้าง จนร่างบางสะดุดล้มลงเสียการทรงตัวกลิ้งๆหลุนๆไปอีกทาง

บ้าจริง!!!ไท่หมิงกัดฟันข่มความปวดแปลบจากแผลนั้น ทว่าก่อนที่เขาจะขยับตัวหนีได้ คนชุดดำก็ล้อมเขาไว้หมดแล้ว อาวุธครบมือถูกจ่อมาที่เขา

ฆ่ามันเลย!!!เสียงหนึ่งว่า แต่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงอีกคน

ไม่ได้!!!นายใหญ่สั่งไว้ว่าให้พามันไปฆ่าต่อหน้าทุกคน เพื่อล้างแค้นที่มันทำลายสี่ตระกูลใหญ่!!!

สี่ตระกูลใหญ่!!!พวกนี้คือพวกตำหนักใต้หล้างั้นหรือ!?

แต่เขาไม่ได้สั่งให้ทำลายตระกูลที่มันว่านี่นา!?

แล้วทำไม!?พวกมันถึงว่าเป็นฝีมือเขาเล่า!?

ทำไม!!!!?

ฉันไม่สน!!!ฉันจะฆ่ามันตรงนี้แหละ!!!ดาบขาววาววับถูกเงื้อขึ้นเพื่อสังหารโดยไม่ฟังคำทัดทานของผู้ใดอีก ร่างเล็กๆหลับตาเตรียมใจรับคมดาบ

ขอโทษนะ ยูเอะ!!!สุดท้ายฉันก็เข้มแข็งไม่พอ!!!

ฉัวะ!!!ร่างที่กำลังเงื้อดาบล้มลงไปกองด้วยอาวุธลับรูปทรงประหลาดพุ่งตัดเส้นเลือดใหญ่ที่คอ เป็นผลให้พวกที่เหลือหันขวับไปหาผู้ลงมืออย่างรวดเร็ว

เฮ้ย!!!แกเป็นใครวะ!!!! 

ร่างในเงามืดเหยียดยิ้มชั่วครู่ก่อนจะคว้ากระบี่ยาวออกมา 2 เล่ม พุ่งเข้าหาพวกมันในทันที และเนื่องจากความทระนงตัวของพวกมันว่าเป็นมืออาชีพเช่นกัน พวกมันจึงพุ่งเข้าหาร่างนั้น และก็เหมือนกับแมงเม่าบินเข้ากองไฟ กระบี่ยาวทั้งคู่วาดไปทั่วราวกับกำลังร่ายรำฟาดฟันไปบนตัวพวกมันทีละคน เลือดที่สาดกระจายราวกับกลีบดอกไม้ ส่งกลิ่นคาวคุ้งไปทั่วบริเวณ ทว่าร่างนั้นก็ไม่ได้หยุดการฆ่าฟัน กลับยิ่งส่งรังสีอำมหิตออกมามากขึ้น จนผู้เหลือรอดเป็นคนสุดท้ายถึงกับตัวสั่น ราวกับเผชิญหน้าอยู่กับมัจจุราช

แก...แกเป็นใคร กันแน่!?

ร่างในเงามืดแสยะยิ้มออกมาอีกครั้งก่อนจะฟาดคมดาบออกไปเป็นครั้งสุดท้าย ชีวิตคนถามหลุดลอยไปพร้อมกับเลือดสาดกระเซ็น

ร่างบางบนพื้นมองอย่างตื่นตะลึง คนตรงหน้าคลุมผ้ามิดทั้งตัวอย่างจงใจและทำให้เขาหนาววาบไปถึงหัวใจ ไหนจะฝีมือที่เก่งกาจนั้นแล้วก็ความเหี้ยมโหดที่แสดงออกมาทำให้เขาหวาดหวั่นใจยิ่งเมื่อเห็นร่างนั้นเดินตรงมายังเขา

แกเป็นใคร จะทำอะไร!!!?

........

อย่านะ!!!!อุ๊บ!!!!

ริมฝีปากบางถูกอีกฝ่ายประกบด้วยริมฝีปากอย่างรุนแรงและรวดเร็วก่อนจะถูกยัดเยียดเม็ดยาบางอย่างลงไปในปากและบังคับให้กลืนลงไปในลำคอ

อึ อื้อ...ทำ...อะไร....ความง่วงงุนอย่างประหลาดเข้าครอบงำร่างน้อยๆอย่างไม่อาจต้านทาน ก่อนสติเขาจะขาดลงก็ได้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากของบุคคลลึกลับ มันช่าง....คุ้นเคยเหลือเกิน

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

สุดท้ายก็ต้องมาพึ่งฉันจนได้นะ......ฉางเอ๋อ

หญิงชราแต่งตัวภูมิฐานทักคนตรงหน้าอย่างคุ้นเคยด้วยน้ำชาฝีมือเจ้าหล่อนเอง ซึ่งคนถูกเรียกชื่อก็ยิ้มเศร้าด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูกเมื่อถูกเรียกด้วยชื่อที่หล่อนตั้งให้ด้วยความเอ็นดูดั่งบุตรของนางเอง

ผมขอโทษครับ...

เอาเถอะ...ยังไงซะมันก็เป็นคำสั่งของท่านผู้นั้นนี่นะ....

รอยยิ้มเศร้าที่มุมปากผุดขึ้นมาอีกครั้ง คำสั่งแห่งท่านผู้นั้นไม่มีใครกล้าขัด แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ทำให้เขาปวดร้าวใจแค่ไหนกับการทำให้ร่างน้อยๆที่นอนเหยียดยาวอยู่อีกห้องต้องได้รับบาดเจ็บก็ตาม

งานใหญ่...ยังไงก็ต้องมีผู้เสียสละ...เสียงทรงอำนาจยังคงดังก้องอยู่ในหู และนั่นก็ทำให้เขาต้องยอมรับมันอย่างดุษฎี

เจ้า....ไม่คิดจะเปลี่ยนใจเลยหรือ...ฉางเอ๋อดวงตาดำสนิทปรายตามองไปยังร่างของผู้สูงวัยตรงหน้า แววตานั้นทำให้เขานึกถึง แม่ที่จากไปแล้วอย่างประหลาด

ครับ...

งั้นรึ...ถ้างั้นข้าก็จะไม่ห้ามเจ้าแล้วล่ะ ฉางเอ๋อ....แต่ว่า...หญิงชราเอื้อมวงแขนมากอดรัดร่างเขาไว้อย่างหวงแหน

ให้ข้าได้กอดเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายเถอะ....ฉางเอ๋อ....ร่างสูงซบศีรษะลงกับอกของคนที่กำลังโอบกอดเขา มีเพียงช่วงเวลานี้เท่านั้นที่เขารู้สึกสงบในจิตใจ ต่อหน้าหญิงที่เข้าใจเขายิ่งกว่ามารดาที่เสียไปตั้งแต่เขายังเด็ก คนหนึ่งคนที่รู้ เรื่องและเข้าใจในตัวเขา 

ข้างใบหู เขาได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ ก่อนที่วงแขนอบอุ่นจะถูกถอนออกไป หญิงสูงวัยหันหลังให้เขาราวกับจะกลั้นน้ำตา

แล้วจะฝากเจ้าตัวน้อยนั้นไว้นานเท่าไหร่ล่ะ ฉางเอ๋อ...

เธอเดินมายกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบอย่างปกติ ทว่าแววตาที่เคยกล้าแข็งกลับดูเจ็บปวดอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เรื่องงานยังไงก็คงต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อนเรื่อง ส่วนตัว

สัก 2-3 วันครับ ข่งเชว่แล้วท่านผู้นั้นจะส่งคนมารับ....

อย่างนั้นเหรอ...เข้าใจล่ะ ไม่ต้องห่วงหรอกนะแผลพวกนั้น เดี๋ยวฉันจัดการเอาให้แทบไม่เหลือรอยเลยเชียว

ขอบคุณครับ...ข่งเชว่ร่างสูงหากเพรียววางถ้วยชาลงทำท่าจะเดินออกไปจากบ้าน

ไม่ร่ำลาเจ้าตัวน้อยซะหน่อยเหรอ....เอาเขามาทิ้งไว้แบบนี้น่าสงสารออกนะ...

.......ร่างสูงโปร่งปรายตามองไปยังร่างที่นอนเหยียดยาวอยู่ภายในห้อง ใบหน้าซีดขาวนั้นยังคงหลับสนิทด้วยฤทธิ์ยาที่เขาบังคับให้ดื่ม ก่อนจะเดินเข้าไปหาแล้วทรุดลงนั่งเคียงข้าง

ยูเอะๆๆๆ......ขอโทษนะ ฉันเข้มแข็งไม่พอ ยูเอะ....

ร่างบางๆเพ้อขึ้นมาด้วยพิษไข้ นวลแก้มแดงภายใต้ใบหน้าที่ซีด ยิ่งทำให้คนที่กำลังมองลงมาเจ็บปวดใจ

ผมต่างหากที่ควรขอโทษคุณ...หมิงเอ๋อ... 

ยูเอะ....หยาดน้ำตาไหลลงมาแทนความคิดถึง ทั้งๆที่ร่างตรงหน้าไม่มีสติแต่แค่ได้ยินเสียงที่อยากได้ยินมายาวนาน หยาดน้ำใสๆนั่นก็ไหลรินออกมาได้

คุณเข้มแข็งพออยู่แล้วล่ะครับ หมิงเอ๋อ เข้มแข็ง...เพราะฉะนั้น จงเข้มแข็งต่อไปเถอะครับ...จนกว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันจะจบลง...

ร่างสูงก้มลงจุมพิตหน้าผากที่กำลังรุมเร้าด้วยพิษไข้อย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าร่างนั้นจะลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนจะก้าวเดินออกจากบ้านหายลับไปกับความมืดทิ้งให้สตรีเจ้าของบ้านร่ำไห้ต่ออย่างเงียบๆกับร่างบางๆนอนพักผ่อนอย่างไม่อาจห้ามโศกนาฏกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปนั้นได้เลย!!!

(จบตอน 9 )