arshura

ตอน 8 ฟูชู (= แก้แค้น)

ท่ามกลางกองไฟอันร้อนระอุ ร่างสูงเจ้าของนัยน์ตาสีดำสนิทผู้มีบุคลิกเรียบเฉยอยู่เป็นนิจ ยืนถือปืนจ่อไปยังร่างของชายวัยสูงอายุกว่าเขานับ 10 ปีด้วยใบหน้านิ่งสนิท ผิดกับฝ่ายตรงข้ามที่ร้อนรนอย่างบอกไม่ถูกกับดวงหน้าที่เรียบเย็นนั้น

เฮยหู่!?แก...แกกล้าทรยศฉัน!!!

ร่างสูงยังคงนิ่ง แต่มือกลับลั่นกระสุนปืนขึ้นเป็นนัดที่หนึ่งเมื่อเห็นคนที่เขาเล็งไว้จะขยับตัวไปกดสัญญาณเรียกตำรวจ ลูกตะกั่ววิ่งถูกเข้าที่บ่าข้างหนึ่งของคนตรงหน้าทันที

โอ๊ย!!!แก...ทำไมแกถึงทำแบบนี้!!!ฉันอุตส่าห์ไว้ใจแก...แกต้องการอะไรฉันก็ให้แกทุกอย่าง แล้วทำไม...ทำไมแก!?

อย่าขยับจะดีกว่านะครับ...นายใหญ่ ไม่ใช่สิ...คุณพ่อ!!!

พ่อ!?แกพูดอะไร!?

ดวงตาสีถ่านหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อใช้มือข้างที่ว่างอยู่ล้วงเอาสิ่งที่อยู่ในเสื้อออกมาให้ปรากฏสายตา จี้หยกรูปพยัคฆ์ที่มีรอยแตกหัก กับคราบเลือด!!!

ยังจำมันได้ไหมครับ...จี้ที่คุณเคยให้แม่ไว้ไงครับ...แม่ที่คุณทอดทิ้ง!!!

แก...เสี่ยวหู่ ไม่น่าเป็นไปได้ แกน่าจะตายไปแล้วนี่นา!!!

เฮยหู่เผยรอยยิ้มเหยียดเยือกเย็น ก่อนจะยิงปืนขึ้นอีกนัดทะลุขาข้างขวาของคนที่เขาเรียกว่าพ่อ 

ใช่ครับ...ผมควรจะตายไปแล้ว ตายด้วยมือของคุณที่เป็นคนลั่นไก แต่ว่า...

กระสุนปืนอีกนัดถูกลั่นขึ้นอีกและพุ่งทะลุขาอีกข้างอย่างเฉียบคม

อ๊ากกกกกกกกกกซ์

ผมยังอยู่!!!อยู่...เพื่อฆ่าคุณ!!!

ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดร่างที่นอนจมกองเลือดดิ้นทุรนทุรายต่อหน้า ดวงตาสีดำสนิทฉายประกายเหี้ยมโหดออกมาอย่างน่ากลัว

คุณฆ่าแม่ต่อหน้าผม...จำได้ไหมครับ!?คุณบอกว่าเราเป็นตัวไร้ตัวประโยชน์...ทั้งๆที่ตั้งแต่แม่คลอดผมออกมา ผมไม่เคยแม้แต่จะได้เห็นหน้าคุณ คุณอ้างสิทธิ์เป็นพ่อ!!!ทั้งที่คุณไม่เคยทำหน้าที่ของคนเป็นพ่อ!!!

มือแกร่งจิกผมของคู่สนทนาขึ้นมามองหน้าเขา

แม่เลี้ยงผมขึ้นมาด้วยความยากลำบาก...คุณไม่เคยรู้ ว่าท่านเหนื่อยแค่ไหน แต่ท่านก็ยังคงทำหน้าที่นั้น หลายครั้งที่ท่านร้องไห้เมื่อคิดถึงคุณ แต่คุณก็ไม่เคยปรากฏตัว แต่แล้ววันหนึ่งเมื่อคุณจะแต่งงานใหม่...คุณกลับ...เห็นเราเป็นตัวเกะกะ!!!

ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในความทรงจำ วันหนึ่งในฤดูหนาว เขาซึ่งอายุเพียง 5 ขวบกับแม่ถูกลากตัวออกมาจากบ้านมายังป่าที่เปลี่ยวและไม่มีใครรู้จักด้วยฝีมือของลูกน้องของผู้เป็นบิดา แม่กอดเขาแน่นทั้งๆที่ตัวสั่นเทา แต่ที่เขายังจำได้ดีก็คือแววตาอันเยียบเย็นของคนที่เขาเรียกว่า พ่อ ก่อนที่กระสุนปืนจะพุ่งทะลุร่างของแม่ต่อหน้าต่อตาเขา!!!

แม่ครับ!!!เขากรีดร้องก่อนจะวิ่งไปกอดร่างอันไร้วิญญาณของแม่ แต่ท่านก็ไม่อาจลุกขึ้นมาตามเสียงเรียกนั้นได้อีก ร่างเขาถูกกระชากให้ลุกขึ้นยืน เพื่อมองหน้าผู้เป็นพ่อด้วยน้ำตา ก่อนที่คำพูดสุดท้ายจากริมฝีปากของบิดาจะทำให้หัวใจเขาด้านชา ไปพร้อมกับกระสุนที่ถูกลั่นทะลุอก

เกะกะน่ารำคาญ!!!

ร่างของเขาตกลงไปในน้ำที่เย็นเยียบ ก่อนสติจะขาดในใจเขาเหลือเพียงความแค้น แค้น...ยิ่งกว่าสิ่งใด แค้น!!!

เธอปลอดภัยแล้วล่ะ...อย่าพึ่งรีบลุกเลย...แผลจะเปิดเอานะ...สายตาของเขาหันมามองเจ้าของเสียงที่ดังอยู่ข้างตัวอย่างงุนงงและตื่นตระหนก เสียงนั้นไม่คุ้นหู ทว่าดวงตาที่เต็มไปด้วยแววเมตตาตรึงเขาไว้กับที่

สิ่งนี้ช่วยเธอเอาไว้...ให้แผลไม่ใหญ่มากนัก....เจ้าของดวงหน้าเนียนคมกับเส้นผมยาวสยายปรกหลังพูดต่อ จี้หยกรูปพยัคฆ์ที่แม่มอบให้เขาปรากฏแก่สายตา แม้มันจะแตกหักและมีรอยเลือดติดอยู่ เขาก็ยังจำมันได้ดี...

มันเป็นของเธอใช่ไหม...

เขาพยักหน้าช้าๆแล้วรับจี้กลับคืนมาด้วยมืออันสั่นเทา ภาพความอบอุ่นของมารดาและความคิดถึงหมดใจทำให้น้ำตาเขาไหลออกมา มือน้อยๆกุมจี้เอาไว้แนบอก...

แม่...ครับ....

มีชีวิตต่อไปเถอะ....ฉันคิดว่าแม่เธอคงต้องการให้เป็นเช่นนั้น....ร่างสูงวัยกว่าเขาเล็กน้อยผุดลุกขึ้น พักผ่อนเถอะ...แผลจะได้หายเร็วๆ....

ผมชื่อเฮยหู่....คุณชื่ออะไรครับ!?เขารีบเรียกเมื่อเห็นร่างนั้นกำลังจะเดินออกไปจากห้อง ผู้มีพระคุณที่เขาจะไม่ลืมไปตลอดชีวิต รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าเปี่ยมเสน่ห์นั้น

ฉันชื่อยูเอะ...ยูเอะแห่งตำหนักอี้จิง ยินดีที่ได้รู้จักนะ เฮยหู่....

เขาตกลงใจตั้งแต่ตอนนั้นว่าจะตอบแทนคนคนนี้ที่ช่วยเขาไว้ และเมื่อเขาเลือกจะเป็นนักฆ่าด้วยความแค้นเขาจึงเลือกฝึกวิชาของอี้จิง และในที่สุด เมื่อยูเอะตัดสินใจจะออกจากอี้จิง เขาจึงตามมาด้วยเพื่อตอบแทนบุณคุณรวมทั้งล้างแค้นตามที่ตั้งใจไว้เช่นกัน

ผมเฝ้ารอวันนี้มานาน...ในที่สุด...ก็ได้เวลาที่ผมจะได้แก้แค้นคุณซะที!!!

ปากกระบอกปืนถูกจรดลงกับศีรษะร่างที่พยายามคลานหนีอย่างสิ้นหวัง ดวงตาสีดำสนิทหรี่ลง นิ้วเรียวเหนี่ยวไกปืนช้าๆ

ลาก่อนครับ...คุณพ่อ!!!

ปัง!!!!

เสียงปืนถูกลั่นขึ้น เฮยหู่กัดฟันปวดแปลบที่หัวไหล่ขวา ปืนตกจากมืออย่างไม่เข้าใจ ดวงตาดำหันไปมองเห็นร่างเล็กๆที่กำลังกุมปืนทั้งๆที่มือสั่น

อย่าฆ่าคุณพ่อผมนะ....อย่านะ!!!

เด็ก....

เฮยหู่ลุกขึ้นเดินเข้าไปหาร่างเล็กๆนั้น แม้จะตัวสั่นแต่มือที่กุมปืนกลับกุมแน่นยิ่งขึ้นเมื่อเห็นเขาก้าวเข้าหา ดวงตาสีดำล้ำลึกนั้นเหมือนกับเขาเคยเห็นที่ไหน

อย่าฆ่าคุณพ่อผมนะ!!!

อย่าฆ่าแม่ผมนะ!!!

ปัง!!!

ฉึก!!! เสียงปืนดังขึ้นอีกคราวนี้เฉี่ยวใบหน้าร่างสูงไปด้วยสัญชาตญาณนักฆ่าในตัว มีดปลายแหลมด้ามเล็กถูกชักขึ้นมาจากเอวแล้วพุ่งไปถูกคอคนถือปืนภายในเวลาไม่กี่วินาที โดยคนขว้างเองก็ไม่รู้ตัว

เลือดพุ่งจากคอร่างเล็กๆก่อนที่ร่างนั้นจะเอนตัวลง ปืนที่ถืออยู่ร่วงจากมือ ตายังเบิกโพลงก่อนขานชื่อคนที่กำลังนอนจมกองเลือดอยู่....

พ่อครับ....

ปัง!!!!

ร่างสูงทรุดลงอีกครั้งเมื่อสิ้นเสียงปืน กระสุนนัดนี้พุ่งทะลุอกเขาพอดิบพอดีก่อนที่มีดสั้นอีกเล่มจะพุ่งทะลุร่างที่ยิงเขาจากด้านหลัง ร่างของผู้ที่เขาเรียกว่า พ่อกระตุกเฮือก มีดสั้นปักเข้าที่อกเช่นกัน ทั้งคู่ต่างกระอักเลือด แต่ผู้สูงวัยกว่ากลับพยายามคืบคลานไปหาร่างเล็กที่ลมหายใจขาดไปแล้ว

เสี่ยวเหอ....ลูกพ่อ เสี่ยวเหอ....เฮยหู่แกฆ่าลูกฉัน...แก....แก

ยังไงซะ...ผมก็ไม่มีวันได้รับความรักจากคุณเลยสินะ....คุณพ่อ....ถ้าอย่างนั้น....

ปัง!!!เสียงปืนดังขึ้นด้วยการลั่นไกจากมือซ้ายของเฮยหู่ พร้อมกับร่างสูงวัยกว่าแน่นิ่ง

ไปอยู่กับลูกชายคุณในปรภพเถอะครับพ่อ....

ร่างสูงครางอย่างเหนื่อยอ่อน นัยน์ตาปิดลง ศีรษะเอนลงกับผนัง แผลที่หน้าอกไม่มีทีท่าว่าเลือดจะหยุดไหล คงเป็นบาปสินะ บาปที่เขาฆ่าชีวิตน้อยๆที่ไม่ความผิด

เด็ก...ที่เหมือนกับเขาในวัยเด็ก...เด็กที่ไม่ต้องการสูญเสียสิ่งที่รักไป

เขาจึงต้องชดใช้ด้วยชีวิต...

เสียงของยูเอะเมื่อราว 5 ปีก่อนดังขึ้นในความคิดเขาเมื่อเขาบอกว่าจะแก้แค้น

ที่สุดของการแก้แค้นน่ะ...มีแต่ความสิ้นหวังนะเฮยหู่...ไม่มีใครมีความสุขจากการฆ่าฟันชีวิตคนอื่นหรอกนะ...

จริงดังคำนั้นทุกอย่าง...ตอนนี้เขาไม่เหลืออะไรไขว่คว้าไว้ได้อีกแล้ว....

ว่างเปล่า....มืดมน...ไร้ความสุข

นี่หรือสิ่งที่หวังมาตลอด

นั่นสินะครับ...ท่านยูเอะ สุดท้ายผมก็ไม่มีอะไรเหลือเลย...ไม่มีอะไรสักอย่างเดียว

พูดบ้าๆน่า... เฮยหู่....!!!!เสียงใสๆคุ้นหูดังขึ้นข้างตัวเมื่อร่างบางอีกร่างกำลังเขย่าตัวเขาเบาๆจนเขาต้องลืมตาขึ้นดู ดวงตาสีน้ำตาลใสแจ๋วกับเส้นผมสีเดียวกัน

ยิงหง...

ถ้านายคิดจะลืมแม้แต่ฉันล่ะก็...ฉันจะไม่ให้อภัยนายอีกเลย!!!

เฮยหู่เหยียดยิ้มให้ด้วยมุมปาก ใบหน้าขาวซีดบ่งชี้เลือดคงออกมากกว่าที่คิดไว้ ร่างกายกำลังหนาวเย็นลงแต่หัวใจกลับอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นร่างตรงหน้ามีแต่เขม่ากับหยาดน้ำตาเอ่อคลอเพื่อคนอย่างเขา

นายเป็นคนพูดเองนะ...ว่านายรักฉันน่ะ!!!แล้วนายจะทิ้งฉันไปง่ายๆอย่างนี้น่ะเหรอ...เจ้าบ้า!!!

ร่างบางๆเข้ากอดรัดร่างที่เต็มไปด้วยเลือดอย่างไม่รังเกียจ ความอบอุ่นของร่างตรงหน้าทำให้เฮยหู่ยิ้มออกมา รอยยิ้มที่แสนเศร้า เศร้าจนยิงหงใจหาย...

มือเย็นเฉียบยกขึ้นกอดตระกองร่างคนที่รักสุดใจไว้แผ่วเบา

ฉันดีใจที่ได้รักนาย....ยิงหง ฉันรักนาย...คนเดียวเท่านั้น...

ยิงหงกอดร่างเย็นเยียบให้แน่นเข้าราวกับจะให้ความอบอุ่น ทว่าลมหายใจที่อ่อนแผ่วเบาข้างๆแก้มเขาบอกได้ดีว่ามันไม่มีประโยชน์อะไร

อย่าตายนะเฮยหู่!!!ฉันไม่อนุญาตให้นายไปจากฉัน!!!อย่า!!!

ฉันไม่ไหว...แล้วล่ะ ยิงหง...

ฉันไม่ให้ไป!!!ไม่!!!

ฉันรักนาย...ดวงไฟเพียงดวงเดียวของฉัน...

ในชีวิตที่มืดมนของฉัน...

มีเพียงนายเพียงคนเดียวที่เป็นเหมือนแสงไฟ...ฉุดให้ฉันก้าวเดินต่อไป...

ถึงแม้ตอนนี้ดวงตาของฉันจะปิดลงตลอดไป....

แต่ในใจของฉันจะมีนายเป็นดวงไฟที่ส่องสว่างตราบนิรันดร์...

เฮยหู่!!!!

ยิงหงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อเฮยหู่เงียบไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายขาดห้วงลง หยาดน้ำตาใสๆไหลรินลงมาไม่ขาดสาย

นายมันบ้า...เฮยหู่ เอาแต่บอกรักฉันข้างเดียวเสมอเลยนะนาย...ริมฝีปากบางเม้มลงเข้าหากันอย่างเจ็บปวด

ฉันไม่รู้หรอกว่ามันเป็นความรักหรือปล่าวเฮยหู่....

เสียงไฟไหม้ไม้ดังใกล้เข้ามา พร้อมหยาดน้ำตาสุดท้ายของยิงหง...

แต่ฉันจะอยู่กับนายตลอดไป....

ครืน!!!โครม!!!

เฮยหู่!!!ยิงหง!!!!

ไป๋ทู่กรีดร้องเสียงดังด้วยหัวใจที่ถูกกรีดกับภาพการพังทลายของหมู่ตึกตรงหน้า ที่แสดงถึงว่าชีวิตของ เพื่อนทั้งสองได้จากไปแล้วอย่างไม่มีวันกลับ

ถึงแม้จะไม่ได้เกิดมาจากท้องเดียวกัน แต่จากการร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ทำให้ความผูกพันมากมายเกิดขึ้นกับพวกเขาเสมอ และเมื่อสูญเสียมันไป น้ำตาย่อมหยาดรินจากดวงตาคู่งามอย่างไม่อาจกลั้น แม้แต่เล่ยเฉวียนที่เป็นคู่กัดกับยิงหงมาตลอดยังไม่อาจห้ามน้ำตาที่หยาดรินออกมาได้ วงแขนกว้างโอบเอวบางอ่อนระโหยมากอดไว้แนบอกเพื่อปลอบโยน ก่อนจะกลับมายังห้องลับ...เพื่อแจ้งข่าว

ยังงั้นเหรอ....ยิงหงกับเฮยหู่....

ครับ....

.....ยูเอะยืนหันหลังให้กับลูกน้องคนสนิท ร่างสูงโปร่งนิ่งเฉย ไม่มีแม้แต่อาการสะอื้นหรือหยาดน้ำตาที่ไหลลงมา ราวกับรู้อยู่แล้วว่ามันจะต้องเกิดขึ้น....

เจ้าไปพักเถอะ...เล่ยเฉวียน เรายังมีงานที่ต้องจัดการอีกมาก....

น้อมรับคำสั่งครับ...ท่านยูเอะ...

ดูแลไป๋ทู่ด้วย...

ครับ...

เสียงบานประตูปิดลงเบื้องหลังดังขึ้นหลังจากนั้น ร่างสูงหรี่ตาลงช้าๆ ริมฝีปากบางได้รูปพร่ำลำนำที่คุ้นปากขึ้นมาอีก 1 คำรบ

คืนนั้นมืดมนแค่ไหน คืนนี้ไร้แสงยิ่งกว่า

คืนที่พระจันทร์ลวงตา คืนที่ฟ้าไร้ตะวัน

คืนที่ไม่มีเราสอง คืนนี้โลกต้องบิดผัน

คืนที่ไร้เงาแห่งกัน คืนนั้นคือคืนแห่งเรา....

ดูเหมือนว่าฉันจะดึงพวกนายเข้ามาร่วมในชะตากรรมด้วยสินะ ยิงหง เฮยหู่....

ดวงตาสีนิลมองขึ้นไปยังฟ้าที่แสงจันทร์ยังคงส่องประกายสีขาวอมเทาลงมาอย่างเยียบเย็น

อีกไม่นานแล้วล่ะ...รอฉันไปขออภัยพวกนายในนรกก็แล้วกัน...

(จบตอน 8)