arshura

ตอน 5 ปรารถนา

ตำหนักใต้หล้า....

ท่านยูเอะ!!!เลือดนั่น!!!เล่ยเฉวียนตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อเห็นร่างของเจ้านายเต็มไปด้วยเลือด เขารีบเข้าไปหาเพื่อสำรวจบาดแผลตามร่างกาย ทว่าก็ต้องหยุดเมื่อร่างโปร่งบางยกมือขึ้นมาห้ามไว้

ไม่ต้องตกใจหรอก เล่ยเฉวียน มันไม่ใช่เลือดข้าหรอก....ร่างสูงโปร่งเดินเลี่ยงข้ารับใช้คนสนิทเข้ามาในห้องลับ แล้วรับเอาผ้าขนหนูจากมือไป๋ทู่ที่มีแววตาเป็นห่วงเช่นกันมาเช็ดเลือดออกจากใบหน้าและตามตัวอย่างไม่มีทีท่าว่าจะบาดเจ็บบริเวณใดตามที่ตัวเองบอกชัดไปเมื่อครู่

พวกไหนกันคะที่กล้าโจมตีท่าน!?ไป๋ทู่รีบถามต่อ เมื่อสังเกตเห็นว่า เล่ยเฉวียนยังไม่สบายใจกับสิ่งที่เขาปล่อยให้มันเกิดขึ้นกับ เจ้าชีวิตของพวกเขา

ดูเหมือนว่าจะเป็น คุณหนูกับพวกที่เหลือรอดจากตระกูลซ่งล่ะนะ...ใบหน้างามได้รูปเหยียดยิ้มเย็นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เลือดทุกหยาด ชีวิตทุกชีวิต สำหรับเขามันไม่ได้มีค่าอะไร....ถ้าเพื่อให้ได้มาซึ่งเป้าหมายที่เขาต้องการ เขาก็พร้อมที่จะละเลงเลือดอีกนับหมื่นนับพัน

ก็แสดงว่าเป็นความผิดพลาดของนายสินะ เล่ยเฉวียน!!!เสียงเยาะหยันดังขึ้นจากเบื้องหลัง ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่น นอกเสียจากยิงหงที่(ค่อนข้างจะไม่กินเส้นกับเล่ยเฉวียน)นั่งคอยอยู่ ซึ่งก็ได้ผลที่ผู้ที่ถูกค่อนขอดจะหันขวับกลับไปหาทันควัน

เจ้าว่าอะไรนะ ยิงหง!!!

ก็อย่างที่เจ้าได้ยินนั่นแหละ!!!

แคร้ง!!!!เสียงปะทะระหว่างดาบกับดาบดังขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน เมื่อเล่ยเฉวียนชักดาบภายในเสื้อออกมาหวังจะขู่ให้ร่างที่อยู่ตรงหน้ากลัวเกรงเขาซึ่งมีศักดิ์เป็น หัวหน้าบ้างหากดาบของเฮยหู่กลับเข้ามาขวางได้อย่างพอเหมาะพอดี พร้อมดวงตาแข็งกร้าวของผู้เข้ามาขัดขวางฉายขึ้นวาวโรจน์จนแม้แต่ผู้มีนามแปลได้ว่า สุนัขล่าเนื้ออย่างเล่ยเฉวียนยังหวั่นเกรง

แต่ด้วยศักดิ์ศรี เขาเองก็ไม่คิดจะถอยเช่นกัน แม้จะต้องแลกด้วยการต่อสู้กับพวกเดียวกันก็ตาม!!!

ชั่วขณะที่พวกเขากำลังจะใช้กำลังตัดสินปัญหา เสียงทรงอำนาจก็ดังขึ้นขัดอย่างขุ่นมัว

พวกเจ้าเลิกทะเลาะกันในเรื่องไร้สาระได้แล้ว!!!

แต่ท่านยูเอะ เล่ยเฉวียน ประมาท ทำให้ท่านบาดเจ็บ....

เจ้าก็เห็น!!! ข้าไม่เป็นอะไร ยิงหง!!!เสียงตวาดในครั้งที่สองเล่นเอายิงหงเองก็ยังต้องกัดฟันเงียบเสียง ความน้อยใจกลับมากขึ้น ทั้งที่เขาเคารพรักท่านยูเอะยิ่งกว่าใคร แต่คนที่ได้อยู่ใกล้ที่สุดกลับเป็นเล่ยเฉวียนกับไป๋ทู่

ทำไม!!!

เล่ยเฉวียนเตือนข้าแล้วแต่ข้ายืนยันจะไปคนเดียว ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น!!!

แต่....

พอแล้ว ยิงหง...ข้าไม่ได้เป็นอะไร เจ้าอย่าห่วงให้มากนักเลย......ไปพักซะ พวกเจ้าทุกคนด้วย....

ท่านยูเอะ....

ดูเหมือนว่าข้าเองก็ต้องเตรียมตัวไปรับรองแขกคนสำคัญบ้างแล้วเหมือนกัน....ดวงตาสีนิลหันไปมองประตูทางเข้าอีกทาง ที่มีเสียงแกรกกรากอยู่ภายในอย่างพอรู้ว่ามีผู้มาเยือนที่ห้องอีกด้าน ซึ่งเป็นคนที่เขาต้องไปรับรองอย่างดี

ไปได้แล้ว!!!

ครับ(ค่ะ)!!!

สมุนทั้ง 4 ต้องตัดใจออกมาอย่างเสียไม่ได้ โดยแยกกันไปเป็นคู่ เล่ยเฉวียนไปกับไป๋ทู่ ส่วนยิงหงไปกับเฮยหู่ทั้งๆที่ยังผิดใจกัน โดยคำสั่งเพียงคำเดียวนั้นอย่างเป็นที่รู้กันว่า ใครกำลังมา

.................................................................................................................................................................

ยูเอะ!!!อยู่ไหม เปิดประตูที!!!นายใหญ่แห่งตำหนักใต้หล้าเร่งจังหวะเคาะประตูมากขึ้นเมื่อผู้ที่อยู่ด้านในยังเงียบทั้งๆที่เขาอุตส่าห์เคาะประตูอยู่นานจนเริ่มผิดสังเกต หรือว่า....ข้างในจะมีความลับอะไรที่เขาไม่รู้!!!(จริงๆมีมาตั้งนานแล้วล่ะ เฮีย-_-)

ยูเอะ..!!!ขณะที่เขาตั้งใจจะพังประตูเข้าไป ประตูก็เปิดผัวะออกจากการที่เจ้าของห้องเร่งรีบเปิดให้ เล่นเอาผู้ที่อยู่ข้างนอกเซถลาเข้ามาข้างในแทบจะไม่ทันตั้งตัวจนล้มลงกับพื้นห้อง

จะเปิดก็บอกกันบ้างสิ.....ยู.....พอเงยหน้าจะว่ากล่าวสักหน่อยก็ต้องสะดุดกับภาพตรงหน้า เพราะเจ้าของดวงตาสีนิลไม่ได้อยู่ในชุดคอจีนตามปกติ แต่อยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำบางเบาพร้อมมือข้างหนึ่งถือผ้าเช็ดตัวซับหยาดน้ำจากเส้นผมที่เปียกลู่เคลียคลออยู่กับไหล่บาง(โอ้ว!!!เซ็กซี่เล็กน้อย)

มีอะไรเหรอครับ...ผมกำลังอาบน้ำอยู่....ก็เลยไม่ได้เปิดให้

ร่างบางๆเดินเลี่ยงไปที่ตู้เย็นที่มุมห้องเพื่อหาเครื่องดื่มมาให้ หลังจากเชื้อเชิญให้ผู้มีศักดิ์สูงกว่าอย่างเขานั่งที่เก้าอี้รับรองอย่างให้เกียรติ เขาลอบมองแผ่นหลังบอบบางด้วยจิตใจไม่ค่อยปกตินัก ( ก็เล่นแต่งตัวซะ....-_-) แต่เรื่องงานต้องมาก่อน (เรื่องอย่างว่า....อิอิอิ)

มีข่าวมาว่าตระกูลซ่ง....ถูกลอบสังหาร!!!

ยังงั้นเหรอครับ

ดูนายเหมือนไม่ค่อยตกใจเลยนะ ยูเอะ!!!

ร่างบางหันมายิ้มให้น้อยๆก่อนจะตอบ ผมก็มีสายสืบของผมเหมือนกันนี่ครับ...เรื่องใหญ่ขนาดนี้ผมก็ต้องรู้บ้างอยู่แล้ว...

แล้วทำไมนายไม่รายงานฉันล่ะ!!!ยูเอะ!!!

ผมกำลังสืบหาตัวคนทำอยู่ คิดว่าถ้าได้ตัวแล้วค่อยรายงานท่านน่ะครับ ไม่นึกว่าจะมีคนแอบรายงานท่านเสียก่อน

ดวงตาดำสนิทส่องประกายเย็นเยือกออกมาชั่วขณะและก่อนที่ร่างตรงหน้าจะเห็นแววตาก็เปลี่ยนไปเป็นแววตาหวานซึ้งเช่นเดิม เมื่อร่างบางๆนั้นหันมาวางเครื่องดื่มสีแดงสดไว้ตรงหน้าร่างสูงที่กำลังมีทีท่าขุ่นมัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทว่าดูท่าเครื่องดื่มที่วางอยู่จะไม่อาจดับใจที่กำลังรุ่มร้อนนั้นได้ มือแกร่งคว้าคอเสื้อคลุมอาบน้ำไว้แน่นจนมันเผยอขึ้นเผยให้เห็นผิวสีงาช้างนวลเนียนภายใน

คงไม่ใช่เพราะนายทำเรื่องที่บอกฉันไม่ได้หรอกใช่ไหม ยูเอะ!?

ร่างบางยิ้มยั่วให้ที่มุมปาก นั่นยิ่งทำให้ร่างสูงเดือดดาลยิ่งกว่าเก่า

ใครบอกอะไรท่านหรือครับ!?

ไม่ต้องสนว่าใครบอกฉัน!!!แต่นายกำลังจะทรยศฉันใช่ไหมยูเอะ!? เหมือนที่นายเคยทำกับนายเก่าของนายน่ะ!?

ใบหน้าเนียนยิ้มบางๆที่มุมปาก ไม่ยอมตอบอะไร ดวงตาสีนิลวูบไหวอย่างเจ้าเล่ห์ ยิ่งร่างตรงหน้ายิ่งร้อน เขาก็ยิ่งเย็นตอบโต้ ชายคนนี้ถ้าจะเล่นด้วยก็ต้องวิธีนี้!!!

ตอบมา!!!ยูเอะ!!!

ในเมื่อท่านเชื่อคนที่บอกท่านมาก่อนก็ไม่เห็นว่าต้องมาถามอะไรผมนี่ครับ

นายก็แสดงหลักฐานมาสิ ยูเอะ ว่านายไม่ได้ทรยศฉัน!!!

หลักฐานน่ะ...ผมไม่มีหรอกครับ...ดวงตาสีนิลหลับลงอย่างคล้ายทอดถอนใจ ก่อนจะค่อยแกะมือแกร่งนั้นออกจากเสื้อคลุมของตนแล้วหันหลังให้ เพราะในเมื่อท่านไม่เชื่อใจผม...มันก็ไม่มีความหมายอะไรอยู่แล้ว...

งั้นฉันจะพิสูจน์ด้วยตัวเอง!!!

พิสูจน์ยังไงครั...อุ๊บ!!!

เมื่อเขาหันกลับมา ร่างสูงที่พร้อมด้วยศักดิ์ที่มากกว่าก็เหวี่ยงร่างเขาไปหาเตียงที่ตั้งไว้กลางห้องอย่างหนักหน่วงโดยที่เขาแทบจะไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะถลันตัวขึ้นทาบทับ มือข้างหนึ่งรวบแขนทั้งสองข้างของเขาไว้เหนือศีรษะ

พิสูจน์ว่าไม่ว่ายังไง นายก็ต้องเป็นของฉันไปตลอดชีวิต!!!

สิ้นคำ ริมฝีปากร้อนก็บดเบียดลงไปหาริมฝีปากนุ่มได้รูป ชอนไชเรียวลิ้นเข้าไปสำรวจภายในราวกับจะเค้นความจริงออกมาจากในนั้น ในขณะที่มือที่ว่างอยู่กระชากเสื้อคลุมเนื้อบางเบานั้นหลุดออกไปจากตัว เผยร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยหยดน้ำของยูเอะให้ปรากฏแก่สายตา ร่างสูงถอนริมฝีปากออก ไล้เรื่อยลงตามลำคอพร้อมกับงับเบาๆให้เกิดรอยนูนแดงไปทั่ว พร้อมสบถออกมาด้วยอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน

ฉันไม่ยอมให้นายไปจากฉัน ยังไงก็ไม่มีวัน!!!

มือกร้านเริ่มรุกรานไปทั่วในขณะที่ร่างที่ถูกทาบทับเริ่มดิ้นรนเพื่อให้พ้น ทว่ายิ่งดิ้นก็ยิ่งเหมือนเข้าทางให้ร่างสูงปะป่ายไปทั่ว ไล้เรื่อยผ่านเรียวขาเข้าไปหาจุดสำคัญได้เร็วยิ่งขึ้น เมื่อมือสากๆนั้นคว้ามันแล้วกระตุกขึ้นลงรวดเร็ว ร่างที่กำลังดิ้นถึงกับกระตุกวาบครางเสียงแผ่วเบาออกมา

อะ...อา ปล่อยผม อา....

คิดว่าตลอดมาใครกันที่ครอบครองนายไว้ นายไม่มีทางขัดขืนสัมผัสจากฉันได้หรอก!!!

เรียวลิ้นร้อนเปลี่ยนเป้าหมายจากซอกคอขาวเนียนไล้ต่ำลงมาถึงยอดอกที่กำลังตั้งชูชัน ดูดเม้มอย่างหื่นกระหายสลับไปมา ให้เข้ากับจังหวะเบื้องล่างเพื่อปลุกอารมณ์ร่างที่ไร้อาภรณ์นั้นให้ร้อนเร่ามากขึ้น

อะ อา อย่าครับ ปล่อยผม อา....อ๊าน้ำสีขาวข้นล้นทะลักออกมาเมื่อถึงจุดทะลักทลายของอารมณ์ ยูเอะหอบหายใจ ครางเสียงกระเส่า เขาอุตส่าห์คิดว่าเขาเหนือกว่า แต่เขาลืมคิดไปว่าคนคนนี้รู้ดีทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเขาเช่นกัน และนั่นมันทำให้เขาพลาดในครั้งนี้ และไม่มีโอกาสที่จะแก้ตัวได้

เสร็จเร็วเหมือนทุกครั้งเลยนะ ยูเอะ!!! แต่นายก็คงรู้ใช่ไหมว่าฉันไม่หยุดแค่นี้แน่!!!

ยังไม่ทันที่ร่างบางจะตอบอะไรออกไป ร่างสูงก็แยกเรียวขาเรียวนั้นออกจากกัน พาดขาข้างหนึ่งขึ้นมาไว้กับบ่าของตัวแล้วสอดนิ้วเข้ารุกรานทางเข้าอย่างปราณีโดยไม่สนใจเสียงร้องอย่างเจ็บปวดจากร่างเบื้องล่าง หนำซ้ำยังชักเข้าออกหาจุดที่เสียวกระสันต์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนร่างบางกระตุกบิดเร่าทุกครั้งที่ขยับ ริมฝีปากบางได้รูปถูกกัดเข้าหากัน

ในขณะที่มือทั้งคู่แม้จะถูกปลดปล่อยจากพันธการจากมือแกร่งแล้วก็ยังไม่สามารถปัดป้องเพื่อป้องกันตัวเองได้ กลับทำได้แค่ดึงรั้งผ้าปูที่นอนที่ข้างตัวไว้ด้วยความเสียวซ่านที่ร่างสูงปรนเปรอให้ และเมื่อนิ้วทั้งสองสัมผัสเข้ากับจุดนั้น ยูเอะถึงกับสะดุ้งเฮือก หลุดเสียงครางกระเส่าออกมา

อะ อา อ๊า!!!ตรงนั้น!!!ปฏิกิริยานั้นทำให้นายใหญ่แห่งตำหนักใต้หล้ายิ้มเหยียดออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะปลดกางเกงของตัวเองแล้วถอนนิ้วออกแทนที่ด้วยแก่นกายของตัวเองอย่างแรง กระแทกกระทั้นเข้าหาโดยไม่มีแม้แต่การปรนเปรอให้พร้อม ยูเอะสะดุ้งเมื่อความรู้สึกอึดอัดแน่นร้าวขึ้นมาถึงท้องน้อย เขาขอร้องเสียงสั่น...แหบพร่า

นายใหญ่...พอเถอะครับ ผมเจ็บ...อา....

ไม่มีเสียงตอบจากร่างสูง หากมีแต่เพียงการเร่งจังหวะของกิจกรรมเบื้องล่าง ที่ขยับเคลื่อนเข้าลึกขึ้นทุกทีๆ มิไยที่ร่างบางจะสะดุ้งเป็นพักๆตามแรงนั้น หยาดน้ำตาเริ่มรินไหลจากตาสีนิลอย่างห้ามไม่ได้ด้วยความเจ็บปวดปนกับความเสียวซ่านที่ไม่อาจต้านทาน กระทั่งร่างสูงกระแทกสิ่งนั้นเข้าไปเป็นครั้งสุดท้ายแล้วปลดปล่อยไว้ภายในร่างบางๆนั้น เขาถึงได้หยุดพักให้ร่างที่อยู่เบื้องล่างได้หอบหายใจสะอื้น แล้วจูบที่ดวงตาทั้งสองข้างแผ่วเบาราวกับจะปลอบ หากกระซิบถ้อยคำที่ทำให้หัวใจของผู้ถูกกระทำดวงนั้นสั่นระริก

จำไว้ล่ะ ยูเอะ ถ้านายทรยศฉันล่ะก็....นายจะได้รับการตอบแทนอย่างสาสม!!!

พูดจบเขาก็ถอนตัวเองออกอย่างแรง แต่งตัวให้เข้าที่ แล้วเดินออกจากห้องทิ้งให้ร่างบางกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดไหล หยาดน้ำใสๆไหลรินออกมาจากดวงตาสีนิลกาฬที่ราวกับมีดวงไฟฉายฉานอยู่นั้นอย่างคลั่งแค้น กระแสความคิดพลุ่งพล่าน ปณิธานทั้งหมดยังคงวิ่งแล่นอยู่ในหัวเหมือนถ้อยคำสะกดจิต

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะไม่ถอยหลังกลับไป...

แม้มันจะทุกข์ทรมานแค่ไหน....

เพื่อคนคนนั้น ผมจะยืนหยัดต่อไป เพื่อ คนเพียงคนเดียวคนนั้นตลอดไป

.......เสียงครวญถึงชื่อคนคนนั้นเบาราวกระซิบแต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้แรงใจของเขากลับมา ดวงตาสีนิลเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์นึกถึงคำสัญญาเมื่อครั้งอดีต ยามที่ ร่างร่างนั้นเคยอยู่เคียงใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน แล้วยิ้มบางๆที่มุมปาก ก่อนจะผุดลุกขึ้นคว้าโทรศัพท์มือถือต่อไปยังเบอร์ของลูกน้องคนสนิท

เล่ยเฉวียนรึ!!! แจ้งแก่ทุกคนด้วย ได้เวลาลงมือขั้นสุดท้ายกันได้แล้ว!!!

เสียงตอบรับเบาๆดังมาจากปลายสายก่อนที่จะตัดไป รอยยิ้มเหยียดเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากได้รูปสวย ก่อนที่เสียงหัวเราะเยือกเย็นจะดังขึ้น บ่งชี้ถึงโศกนาฏกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ได้เป็นอย่างดี

(จบตอน 5)