arshura

Moon-shine ตอน 3 หลงเงาจันทร์

ตำหนักอี้จิง....

เสียงน้ำกระเซ็นดังก้องในห้องอาบน้ำกว้างใหญ่ เมื่อร่างบางขาวเนียนหย่อนตัวลงไปแหวกว่าย แต่ความเย็นของน้ำกลับไม่อาจดับความรุ่มร้อนในใจของผู้กำลังจมอยู่ในน้ำได้แม้เพียงน้อยนิด ร่างเล็กขาวราวกับหิมะตัดกับสีน้ำในความมืดยิ่งทำให้บรรยากาศรอบข้างยิ่งดูเยียบเย็น หากเจ้าตัวกลับไม่ได้สนใจ เพราะกำลังเหม่อมองขึ้นไปบนฟ้าที่แสงจันทร์เต็มดวงกำลังทอแสงลงมาผ่านกระจกใสบานใหญ่ที่อยู่กึ่งกลางเหล่ากระจกสีที่จัดเรียงไว้เป็นรูปกระจกแปดทิศ มือบอบบางยื่นขึ้นไขว่คว้าลำแสงนั้น นานเท่าไหร่แล้วหนอ....ที่เขาไขว่คว้าสิ่งที่ไร้ตัวตนแบบนี้แทนคนที่เขาคะนึงหา นานเท่าไหร่แล้วหนอ....

ยูเอะ.ริมฝีปากบางๆพร่ำเพ้อหาเจ้าของชื่ออย่างลืมตัว มีเพียงเวลาที่อยู่ลำพังนี่เท่านั้นที่เขาจะสามารถเรียกชื่อคนคนนี้ได้ ทั้งๆที่เขาคิดถึงคนคนนั้นมากกว่าใคร

คิดถึงวงแขนอันอ่อนโยนที่กอดตระกองเขาไว้.....คิดถึงสัมผัสอันร้อนผ่าวที่เขาเฝ้าเรียกร้องให้สัมผัสซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดถึงรสชาติของเรียวลิ้นที่แลกเปลี่ยนความหอมหวานให้กัน คิดถึง.....

ฉันคิดถึงนาย....ยูเอะ....หยาดน้ำใสๆไหลรินออกจากดวงตาที่ฉายแววเจ็บช้ำร้าวลึก

ทำไม...ยูเอะ....ทำไม...!?เส้นผมสีดำสนิทเปียกลู่แนบลงกับศีรษะเมื่อเจ้าของทรุดลงสัมผัสกับผิวน้ำ หลับตาลงนิ่ง ย้อนความหลังกลับไป...

5 ปีก่อน....

นายน้อย....ผมมาตามที่สัญญาแล้วครับ....เอาหนังสือที่คุณอยากอ่านมาด้วย...

ดวงหน้าคมได้ส่วนของคนคนนั้นปรากฏขึ้นในความทรงจำ รอยยิ้มที่ยังอบอุ่นซ่านลึกอยู่เสมอ เมื่อเห็นเขาไม่ตอบกลับร่างสูงจึงค่อยๆถือวิสาสะล่วงเข้ามาด้านใน จนเดินมาถึงห้องเขา สิ่งที่เห็นคือตัวเขาที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง มือแกร่งกว่าเอื้อมมาสัมผัสหน้าผากแผ่วเบา ทว่าต้องชักมือกลับรวดเร็ว

นายน้อย...คุณมีไข้!?

ยูเอะ....ยูเอะจริงๆใช่ไหม!?อ้อมแขนบางๆโผเข้ากอดคนตรงหน้ารวดเร็ว แม้จะปวดรวดร้าวไปทั้งตัว จนทำให้ผ้าห่มผืนใหญ่หลุดลงข้างตัวเผยให้เห็นร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยแดงประทับอยู่ทั่วไป กับรอยเลือดที่เปรอะอยู่ทั่วผ้าห่มที่กำลังจะแข็งตัว

นายน้อย!?....ใคร....ทำกับคุณ!?.....ใคร!?.....รึว่า...

อย่าพูดอีกเลย....ยูเอะ ฉันไม่อยากนึกถึงมัน!?

คิ้วเข้มได้รูปขมวดเข้าหากันราวกับรู้ ผู้ที่เข้ามาในตำหนักใหญ่ได้ จะมีใครไปได้...นอกจากนายใหญ่แห่งตำหนักอี้จิงเท่านั้น!!

ขอโทษครับ....ถ้าหากผมอยู่ด้วยล่ะก็...

แค่นายมาหาฉันก็พอแล้วล่ะ ยูเอะ.....แค่นาย....ร่างสูงกว่ารัดร่างอ่อนระโหยนั้นแน่นขึ้นเหมือนจะปลอบประโลมให้น้ำตาของเขาเหือดแห้งไป ทว่านั่นไม่ใช่ความปรารถนาของเขา

ยูเอะ...ฉันอยากอาบน้ำ...

แต่คุณยังมีไข้....

ฉันอยากล้างตัว...ได้ไหม...ยูเอะ....

ดวงหน้าเข้มกว่าปรากฏแววกังวลแต่ไม่อาจต้านทานแววตาเว้าวอนของเขาได้ จึงค่อยๆอุ้มร่างบางๆนั้นขึ้นไปวางข้างอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่

รอผมอยู่นี่ก่อนนะครับ....

จะไปไหน!?ยูเอะ!?

เดี๋ยวผมกลับมาครับ....

ร่างสูงหายลับเข้าไปในความมืดของช่องเล็กๆข้างๆอ่างอาบน้ำ ทิ้งให้ร่างเล็กกว่ารออยู่ภายนอก นาน...พอที่ร่างบางเปลือยเปล่าที่มีเพียงผ้าห่มผืนใหญ่คลุมตัวอยู่อกสั่นขวัญแขวน สัมผัสอันรุนแรงเมื่อคืนตามมาหลอนในความรู้สึกจนหนาวเยียบมาจุกอยู่ในลำคอจนสั่นไปหมด ฉับพลันก็มีเสียงดังโครมใหญ่ทำให้เขาสะดุ้ง มองไปยังต้นเสียงอย่างไม่ไว้ใจ ทว่าร่างที่ปรากฏกลับไม่ใช่สิ่งที่เขาหวาดกลัว

โทษทีครับ....ที่ช้า...พอดีผมพึ่งเจอสวิตช์เปิดเครื่องทำน้ำอุ่น...อะ !!!?

ร่างบางโผเข้ากอดร่างสูงปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ตัวสั่นเทาอยู่ในวงแขนของคนที่เขาไว้ใจที่สุดในโลกนี้ มือแกร่งกว่ากอดเขาไว้นิ่งนาน กระซิบด้วยเสียงแผ่วเบาที่ข้างหู....

ไม่เป็นไรครับ ผมอยู่ตรงนี้ จะอยู่ข้างคุณตลอดไป อยู่ข้างคุณ...

แล้วริมฝีปากอุ่นๆก็ประกบเข้ากับริมฝีปากบางๆสอดแทรกเรียวลิ้นลงไปถ่ายทอดความฉ่ำหวานทำให้หยาดน้ำตาเขาเลือนหายไป ส่วนมือที่ตระกองกอดเริ่มเปลี่ยนมาไล้ผ่านจุดที่อ่อนไหวตามร่างกายเขา มือหนึ่งสัมผัสยอดอกที่กำลังตั้งชูชัน อีกมือก็ไล้ผ่านแผ่นหลังเนียนละเอียดไปจนถึงช่องทางด้านหลังจนเสียวซ่านไปทั่วสรรพางศ์กาย เมื่อเห็นร่างเขาโอนอ่อนไปกับรสสัมผัส ร่างสูงก็เริ่มหย่อนเขาลงน้ำที่กำลังอุ่นได้ที่

เดี๋ยวผมจะล้างให้คุณเอง....ทุกอย่างที่ทำให้คุณไม่สบายใจ...ทุกอย่าง

งั้นนายก็ลงมาด้วยสิ...ยูเอะ....เขาเริ่มหอบกระเส่า รสสัมผัสจากยูเอะทำให้เขาแทบลืมเรื่องเมื่อคืนไปสิ้น ตอนนี้เขาต้องการให้ร่างตรงหน้าสัมผัสเขาต่อ

มาสิ...ยูเอะ

ร่างสูงมีทีท่าตกใจเล็กน้อยกับท่าทางเขาหากด้วยแรงรสสัมผัสที่ยังหลงเหลืออยู่ ทำให้ร่างนั้นค่อยๆปลดกระดุมเสื้อคอจีนออกก่อนจะถอดมันออกจากตัวเผยให้เห็นร่างขาวหากเต็มไปด้วยมัดกล้ามได้สัดส่วน เขารั้งร่างสูงนั้นลงมาประทับจูบพร้อมๆกับลากร่างนั้นลงมาเคียงข้างในน้ำที่ดูเหมือนอุณหภูมิจะทวีสูงขึ้น เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนของยูเอะเริ่มเปลี่ยนมาดูดลิ้มอัญมณีที่ประดับอยู่บนแผ่นอกขาวเนียนนั้น ในขณะที่มือหนึ่งไล้ลงไปสัมผัสแก่นกายที่กำลังแอ่นหยัดราวกับรอรับสัมผัสนั้นอยู่แล้วพร้อมขยับขึ้นลง ร่างบางๆบิดเกร็งครางออกมาเบาๆ

อืม...ยูเอะ....อา อ๊ะ...ตรงนั้น...อืม

ร่างบางครางออกมาอย่างเสียวกระสันต์ เมื่อมืออีกข้างของยูเอะไล้แผ่นหลังเนียนขาวเบาๆแล้วไล้วนลงไปสู่ปากทางที่ถูกทำร้ายอย่างแสนสาหัสเมื่อคืนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะสอดเรียวนิ้วเข้าไปทีละนิ้วอย่างชำนาญ เสียงอันอบอุ่นกระซิบที่ข้างหู

ทนเจ็บสักนิดนะครับ...ผมจะทำอย่างเบามือ...

เหมือนเสียงนั้นจะยิ่งกระตุ้นอารมณ์ ทำให้ร่างที่กำลังแดงด้วยพิษไข้กับอุณหภูมิน้ำสั่นบิดเร่าจากความหฤหรรษ์ที่อีกฝ่ายมอบให้ นิ้วที่กำลังเข้าออกผ่านช่องทางเพิ่มเป็นสองและสาม แม้จะเจ็บหากความรู้สึกอีกอย่างกลับพุ่งทะยานข่มความเจ็บปวดได้อย่างดี เมื่อยูเอะประกบริมฝีปากเข้ากับริมฝีปากบางได้รูปของเขาแล้วแทรกเรียวลิ้นเข้าไปราวกับจะปลอบโยน

อืม....อือ

เสียงครางในลำคอดังขึ้นเป็นพักๆยามนิ้วที่อยู่ในช่องทางขยับเข้าออก บวกกับแก่นกายยังคงถูกสัมผัสขึ้นลงเร่งเร้า ทำให้ร่างกายของร่างบางๆนั้นร้อนจนแทบจะละลาย สะโพกขยับตามจังหวะการขยับของปลายนิ้ว น่าแปลกทั้งที่เมื่อคืนเขารังเกียจการถูกกระทำอย่างเดียวกันนี้นักหนา ทว่าความรู้สึกในขณะนี้กลับเต็มไปด้วยความสุขสมยิ่ง คงจะเป็นเพราะยูเอะเป็นคนลงมือกระมัง เขาจึงไม่ได้นึกรังเกียจแต่กลับต้องการจนแทบทนไม่ไหว

ยูเอะ...ฉันจะไม่ไหวแล้ว...อา...

ร่างสูงยิ้มที่มุมปากก่อนจะเร่งเร้าสัมผัสให้ถี่ขึ้นเรื่อยๆ ร่างบางกระตุกรับรู้และขยับสะโพกตามจนในที่สุดก็ปลดปล่อยออกมาเต็มหน้าอกของร่างสูง

อืม...อา ยูเอะ ขอโทษ...เขาครางอย่างเหนื่อยอ่อน ซบลงกับอกเปลือยเปล่าของชายที่รุกล้ำเขาเมื่อครู่อย่างรู้สึกผิด ดวงตาทั้งคู่หรี่ปรือกำลังจะปิดด้วยพิษไข้ที่ทวีขึ้น (ก็ดันทำในอ่างน้ำร้อน -_-) ร่างตรงหน้ากลับยิ้มบางๆจุมพิตเบาๆที่หน้าผาก ประคองเขาไว้แนบอก

พักผ่อนเถอะครับ....วันนี้พอแค่นี้ก่อน คุณเหนื่อยมากพอแล้ว....

แล้วเขาก็หลับไป พอตื่นก็จะเห็นยูเอะอยู่ข้างตัวเสมอทุกเช้าสมคำสัญญาที่คนคนนั้นให้ไว้ จนกระทั่งวันนั้นหลังจากยูเอะออกไปปฏิบัติภารกิจแล้วหายตัวไป เมื่อร่างนั้นกลับมาหาเขา เหตุการณ์ทุกอย่างกลับกลับตาลปัตร!!! 

ความคมของมีดที่เปื้อนโลหิตของคนทั้งอี้จิงแม้แต่บิดาที่กระทำหยาบช้าต่อเขาที่จ่อคอเขา ณ ขณะนั้นเย็นเยียบจนน่าใจหาย ราวกับจะบ่งบอกได้ถึงความรู้สึกของคนที่ถือมันไว้ได้อย่างดี....

ทำไม!?ยูเอะ!?ทำไมถึงทรยศฉัน!!!

รอยยิ้มเหยียดปรากฏขึ้นที่ใบหน้านั้นก่อนจะบอกเขา เพราะคุณอ่อนแอเกินไปยังไงล่ะ อ่อนแอจนผมไม่อยากจะอยู่ใกล้ๆอีกแล้วเพราะไม่ได้ประโยชน์อะไร!!!

หมายความว่า....ตลอดมา...นาย

รอยยิ้มเหยียด แววตาเยือกเย็นที่ส่งผ่านมาในวันนั้น ทำเขาหนาวยะเยือก ก่อนที่ดาบนั้นจะฟันคอเขา พ่อเฒ่าก็เข้ามาขวางไว้เสียก่อน ชั่วขณะที่ร่างนั้นถอยห่างไป เขาตะโกนตามไปโดยไม่สนการทัดทานจากผู้มาช่วยเหลือ

ถ้าฉันแข็งแกร่งขึ้นจนกระทั่งมีประโยชน์กับนายได้ นายจะกลับมาหาฉันไหม!? ยูเอะ!!!

รอยยิ้มที่มุมปากจากใบหน้านั้น เหมือนจะตอบรับในวันนั้น ทำให้เขาตัดสินใจได้ ที่เขาพยายามแข็งแกร่งขึ้นจนมาถึงตอนนี้ด้วยการฝึกวิชาสังหารทุกแขนงจนได้ตำแหน่งนายใหญ่ของอี้จิงมาก็เพื่อการนี้เช่นกัน!!!

ภาพในอดีตลางเลือนหายไป เหลือแต่เพียงแววตาแสนเจ็บปวดของคนที่มีเพียงความทรงจำอันแสนสุข แม้ไร้หยดน้ำตาทว่าหยาดน้ำที่พราวพร่างจากการถลันตัวขึ้นมาจากน้ำก็คล้ายหยาดน้ำที่รินไหลออกจากตา เขามองดูเงาดวงจันทร์ที่ลอยนิ่งอยู่กลางผิวน้ำ เงาของพระจันทร์ที่เขาหลงใหล

ฉันจะแข็งแกร่งขึ้น ยูเอะ แข็งแกร่ง!!!จนเอานายกลับมาอยู่เคียงข้างฉันได้ ไม่ว่าอะไรฉันก็จะทำ!!!

(จบตอน3)

edit @ 2006/07/19 00:27:19