arshura

ตอน 2 พระจันทร์ลวง

คืนนั้นมืดมนแค่ไหน คืนนี้ไร้แสงยิ่งกว่า

คืนที่พระจันทร์ลวงตา คืนที่ฟ้าไร้ตะวัน

คืนที่ไม่มีเราสอง คืนนี้โลกต้องบิดผัน

คืนที่ไร้เงาแห่งกัน คืนนั้นคือคืนแห่งเรา....

เสียงขับลำนำเป็นภาษาจีนเจื้อยแจ้วเบาๆอยู่ในความมืด ที่ไม่ได้มืดสนิทเพราะมีแสงจันทร์สาดส่องตรงลงมาจากกระจกใสบนเพดานอาบร่างคนที่นั่งอยู่บนเตียงที่มีเพียงผ้าห่มคลุมกาย เสียงเสนาะแผ่วเบานั้นปลุกคนที่นอนอยู่ข้างๆปรือตาขึ้นมามองร่างขาวเนียนที่กำลังต้องแสงจันทร์นั้นอย่างงงงวย

ไม่ง่วงหรือ ยูเอะ...

ร่างบางปรายตามามองเขาช้าๆ ส่งยิ้มหวานเยือกเย็นให้แทนคำตอบ ใบหน้าหวาน ขนตายาวเป็นแพสีดำสนิทเข้ากับเส้นผมสีนิลนั้นอย่างลงตัว ยิ่งบวกกับร่างเปลือยเปล่าที่พ้นผ้าห่มสีเข้มออกมานั้นด้วยแล้วยิ่งน่าเย้ายวนจนไม่อาจปฏิเสธได้ มือกร้านกว่าจึงเอื้อมมือไปคว้าลำคอระหงนั้นโน้มลงมาประทับจูบนิ่งนาน สอดเรียวลิ้นเข้าพัวพันภายในโดยร่างบางก็รู้ทันขยับลิ้นรับสัมผัสนั้นและส่งผ่านความเร่าร้อนกลับมา ปลุกความกำหนัดที่มีมาตั้งแต่ต้นคืนให้หวนกลับมาอีกครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะดำเนินไปตามครรลองของมันจนกระทั่งรุ่งสาง

ร่างบางกว่าผุดลุกขึ้นนั่งมองผู้กำลังกอดก่ายทาบทับบนร่างตัวเองด้วยแววตาเดาไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร ก่อนจะค่อยๆเลื่อนๆตัวออก ปล่อยให้ร่างนั้นนอนหลับอยู่บนเตียงฝันหวานถึงรสสัมผัสอันรื่นรมย์เมื่อคืน ส่วนตัวเองก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำล้างเนื้อตัว สวมชุดคลุมอาบน้ำออกมาแล้วเดินออกทะลุไปสู่อีกห้องหนึ่ง ณ ที่นั้นบริวารทั้ง 4 เฝ้ารออยู่แล้ว

ท่านยูเอะ...หัวหน้าฝ่ายเหนือ ตระกูลเซียง ถูกกำจัดแล้วครับเสียงสมุนมือขวารายงาน น้ำเสียงราบเรียบสงบราวกับเป็นเรื่องธรรมดา แต่ก็ด้วยเรื่องธรรมดาที่ว่าก็พอเพียงที่จะทำให้ร่างบางของผู้บังคับบัญชามีรอยยิ้มยะเยือกขึ้นมาที่มุมปากได้

ดีมาก..เล่ยเฉวียน คนของเราคงจัดการที่เหลือต่อได้สินะ...

ครับ...ไม่มีปัญหาดวงหน้าเข้มก้มลงรับคำผู้เป็นนายแสดงความซื่อสัตย์สมชื่อของเขายิ่ง บ่งชี้ถึงความจงรักภักดีที่มอบให้อย่างเต็มหัวใจ

แล้วเจ้าล่ะไป๋ทู่ ...สายตาเฉียบคมปลายไปมอง สมุนสาวเพียงคนเดียวในที่นั้น ซึ่งรูปร่างหน้าตาไม่เป็นสองรองใคร เรียกได้ว่าคงไม่มีบุรุษผู้ใด ปฏิเสธเมื่อนางสนองให้

คุณชายตระกูลใต้ ตกในบ่วงหฤหรรษ์แล้วค่ะ ตอนนี้เหลือแต่รอคำสั่งจากท่าน...ตระกูลใต้ก็จะอยู่ในกำมือเรา!!!

ดี...ข้าคิดไว้ไม่ผิด....เจ้าทำได้ดีมาก

ส่วนของข้าเหลือแค่กระตุ้นให้แตกคอกันครับ!!!สมุนอีกคนรีบชิงบอก โดยไม่รอให้นายเอ่ยถาม ด้วยอุปนิสัยไม่ยอมใคร ซึ่งยูเอะก็รู้ดีและสามารถนำมันมาใช้ประโยชน์ได้อย่างไม่ยากเย็น ทำให้การงานสามารถมาถึงขั้นนี้ได้

ดี!!!งั้นตระกูลตะวันออก ให้เจ้าจัดการ!!!ยิงหง

ทางเจ้าล่ะ...มีอะไรจะรายงานไหม เฮยหู่!?

ยังไม่มีครับ...ท่านยูเอะ

ไม่เป็นไร...ทางเจ้ายากที่สุดนี่นะ...แต่หวังว่าข้าจะได้ข่าวดีเร็วๆนี้

ครับ

ผู้มีศักดิ์เป็นเจ้านายคว้าเสื้อจีนไหมปักดิ้นรูปต้นหลิวมาสวมเข้ากับตัว เพียงชั่วเสี้ยวเวลาร่างบางนั้นก็มีประกายตาเปลี่ยนจากแววยินดีเป็นเย็นยะเยือก จนแม้แต่ข้ารับใช้ทั้ง 4 ยังขนลุกซู่

งั้นก็อีกไม่นานแล้ว....สินะ ที่ทุกอย่างที่ข้าหวังไว้จะสำเร็จ!!!อีกไม่นานแล้ว!!!พวกเจ้าไปพักได้แล้วล่ะ....

ครับ(ค่ะ)

ทั้งสี่รีบถอยฉากออกมาเมื่อได้ยินเสียงครางในลำคอของผู้ที่นอนอยู่ดังมาเข้าโสต ได้เวลาที่เจ้านายของพวกเขาต้องไปปรนนิบัติเจ้านายของตัวเองบ้างแล้ว

สิ่งที่ท่านยูเอะหวังคืออะไรหรือ!?เล่ยเฉวียนเฮยหู่ถามขึ้นในความเงียบขณะกำลังลอยตัวกลับไปยังฐานลับ ซึ่งทำให้ผู้เป็นหัวหน้าชะงักไปสักพัก ก่อนจะตอบโดยไม่หันกลับมา

เจ้าจะถามไปทำไม!?เฮยหู่!?

ข้าก็แค่อยากจะรู้ว่าเราสู้ไปเพื่ออะไร!?

เจ้ารู้แค่ว่าต้องสู้เพื่อท่านยูเอะ ผู้ที่ฉุดเราขึ้นมาจากขุมนรกก็พอแล้ว!!!

แต่...ท่านหวังอะไรถึงขนาดเอาตัวเข้าแลกขนาดนั้น!!!

หยุดพูดเลยนะ เฮยหู่!!!ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าพูดถึงท่านยูเอะในแง่นั้นนะ!!อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดการสนทนาของทั้งคู่

ยิงหง...เฮยหู่เบาเสียงลงทันทีราวกับไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนที่แทรกเข้ามาในวงสนทนา

ไม่ว่าท่านจะคิดอะไร เราต้องสนองตอบไม่ใช่สงสัย มิใช่หรือ!?

........

เฮยหู่!!!

พอเถอะน่า ยิงหง....เรารีบกลับไปพักกันเถอะ ข้าน่ะอยากจะนอนแล้ว เดี๋ยวผิวพรรณเสียหมด!!ไป๋ทู่รีบห้ามทัพด้วยวิธีแบบเจ้าหล่อนซึ่งทุกคนต้องยอมจำนนแล้วรีบพากันกลับที่พักโดยเร็ว แต่ทุกคนก็รู้ว่าคำถามที่เฮยหู่ถามขึ้นนั้นยังดังก้องอยู่ในหัวใจพวกเขามาตลอด 5 ปี

ยูเอะทำแบบนั้นเพื่ออะไร!?

ทรยศบ้านที่ตัวเองอยู่มานาน ทรยศพี่น้องที่เชื่อใจกันที่สุด

เพื่ออะไร!?

คำตอบคงมีเพียงยูเอะที่ตอบได้

เจ้าของนามพระจันทร์มองขึ้นไปบนฟ้าที่แม้บัดนี้จะมีแสงอาทิตย์รุ่งราง ทว่าดวงจันทร์ก็ยังเร้นกายอยู่ภายใต้ฟากฟ้าเดียวกัน เผยรอยยิ้มประหลาดล้ำเมื่อเขาเริ่มเห็นเส้นทางแห่งความหวังของเขาใกล้เข้ามา

เขาร่ายลำนำที่เขาท่องได้ติดปากนั้นขึ้นมาอีก ราวกับแฝงความหมายอะไรบางอย่างที่มีเพียงเขาที่เข้าใจ

คืนนั้นมืดมนแค่ไหน คืนนี้ไร้แสงยิ่งกว่า

คืนที่พระจันทร์ลวงตา คืนที่ฟ้าไร้ตะวัน

คืนที่ไม่มีเราสอง คืนนี้โลกต้องบิดผัน

คืนที่ไร้เงาแห่งกัน คืนนั้นคือคืนแห่งเรา....

เขายิ้มบางๆขึ้นที่มุมปากบอกตัวเอง อีกไม่นาน

บานประตูถูกปิดลงไล่หลังเขาเมื่อเดินออกมาจากห้องลับราวกับความลับที่เขาเก็บงำไว้จะไม่มีวันเปิดเผย ไม่ว่าอีกนานเท่าใด!!!

(จบตอน 2 )

edit @ 2007/04/15 03:13:12