arshura

Moon-shine ตอน 1 หมาป่าเดียวดายf

5 ปีก่อน...

พี่ครับ ถ้าหากว่าผมไม่อยู่...พี่จะเหงาไหม!?อยู่ๆน้องชายฝาแฝดก็เอ่ยปากถามขึ้นขณะก๊งเบียร์ใต้แสงจันทร์กันอย่างเคย

ทำไมถามอย่างนั้นล่ะ!?เขาผู้เป็นพี่ชายได้แต่ยิ้มแกนๆถามกลับไปอย่างงงๆ เมื่อการเปิดประเด็นนั้นหมายถึง....อะไรบางอย่างที่เขาไม่ต้องการจะให้มันเกิดขึ้น

ผมแค่ถามดูน่ะครับ....รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นหลังจากนั้นทำให้ฝ่ายตรงข้ามอย่างเขาไม่รู้เลยสักนิดว่าแววตาหลังจากนั้นของอีกฝ่ายเป็นอย่างไร....จนกระทั่งบัดนี้....

ดวงตาสีราตรีกะพริบขึ้นมาแฝงแววเงียบดุดันประหลาดล้ำท่ามกลางแสงจันทร์ เข้ากันกับอาภรณ์ดำที่อาบโลหิตไปทั่วราวกับหมาป่าสมชื่อของเขาเป็นอย่างดี ภาพอดีตที่เขานึกถึงทำให้เขาเจ็บปวดจนกระทั่งต้องหยุดนึกถึง หากความปวดร้าวที่ยังคงอยู่ทำให้เขาไม่สนใจสิ่งรอบตัว ซึ่งเต็มไปด้วยซากศพจากน้ำมือของเขา เลือดที่ไหลเปื้อนลงมาตามมือและดาบราวกับการหลั่งน้ำตา น้ำตาที่เขาไม่อาจหลั่งออกมาได้...นานนับหลายปีกับการสูญเสียคนที่เขานึกถึงไป แต่อาการนิ่งงันที่เขาแสดงออกกลับเปิดโอกาสให้ผู้ที่ยังรอดชีวิตยกปืนขึ้นง้างไกปืนพร้อมจะยิงมายังเขา ทว่าชั่วพริบตาก่อนที่ปากกระบอกปืนจะจุดประกายไฟ มีดสั้นเล่มเล็กๆก็พุ่งมาเฉือนตัดเส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอของผู้ถือปืนจนเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ พร้อมสุรเสียงก้องทรงอำนาจดังมาจากทางด้านหลัง

ยังประมาทเหมือนเดิมนะ หลาง แบบนี้เจ้าจะทำงานเป็นมือขวาของข้าได้ยังไง!?

ร่างแกร่งหันหลังกลับมาช้าๆก่อนจะทรุดลงคำนับให้กับเจ้าของมีดเล่มเล็กเมื่อครู่ที่พึ่งช่วยชีวิตเขาอย่างสำนึกตน ร่างเล็กกว่าค่อยก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้างามอ่อนเยาว์ที่สะท้อนแสงจันทร์เย็นเยียบกลับทำให้ร่างนั้นดูทรงอำนาจได้อย่างน่าประหลาด

เจ้าน่าจะรู้ดีหลาง ว่าความประมาทแม้เพียงน้อยนิดสำหรับนักฆ่า ย่อมหมายถึงความตาย!!!

ร่างในชุดดำก้มหน้านิ่งยอมรับในความผิดพลาดโดยดุษฎี 

ใช่!!!เขาย่อมรู้ดีที่สุดตั้งแต่เหตุการณ์นั้นแล้ว เขาจะต้องไม่ทำให้มันเกิดขึ้นอีก!!!

ร่างบางมองไปยังร่างที่ตนพึ่งสังหารไปอย่างไม่รู้สึกสงสาร ก่อนจะเหยียบย่ำลงไปบนศพนั้นอย่างไม่ใส่ใจเลือดที่พุ่งกระฉูดมาต้องร่างของตนจนย้อมชุดสีขาวอมฟ้าให้กลายเป็นสีแดงฉานถึงแม้เจ้าจะเหลือตาเพียงข้างเดียวก็ไม่ใช่ข้ออ้างที่ฝีมือของเจ้าจะตกลงนะหลาง จำไว้ให้ดี!!!ครั้งนี้ถือเป็นบทเรียนของเจ้า กลับกันได้แล้ว!!!

ครับ

ชั่วครู่เดียวเงาร่างของคนสองคนก็วับหายไปด้วยความว่องไวที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดีจากสำนักนามกระเดื่องที่คนในโลกมืดของฮ่องกงจะต้องรู้จักกันเป็นอย่างดีว่าอี้จิงคือที่หนึ่งไม่เป็นอันดับสองรองใครในเรื่องการลอบสังหาร หากลงมือก็จะไม่มีใครหลุดรอดไปได้ จึงไม่แปลกเลยที่สถานที่ที่ทั้งสองร่างจากมาจะปรากฏซากศพอันเกิดจากฝีมืออันเฉียบขาดนั้นทิ้งไว้ให้คนที่ได้พบขนพองสยองเกล้ากันได้ง่ายๆขนาดไหน....

และชั่วเวลาไม่นานนักทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่หน้าประตูใหญ่ที่ประดับด้วยลายมังกร 2 ตัวพันกัน ความยิ่งใหญ่ของมันบ่งชี้ได้ถึงความยิ่งใหญ่ของอาณาจักรภายในได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มร่างเล็กกว่าก้าวเข้าประชิดประตู จ้องนิ่งเข้าไปในดวงตาแห่งมังกรชั่วครู่....เสียงเครื่องยนต์ทำงานเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียงสแกนดวงตาของเขา ก่อนที่ประตูจะเปิดออกพอให้คนเข้าได้เพียง 2 คน....และทันทีที่คนทั้งสองก้าวผ่านพ้นประตูก็ถูกปิดลงสลักแน่นหนา

กลับมาแล้วหรือครับ นายน้อย!!!น้ำเสียงสูงวัยทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง ฟังจากน้ำเสียงแฝงเร้นความหมายอะไรบางอย่าง ทำให้ทั้งสองร่างต้องรีบหันมาสบกับชายชราเจ้าของเสียง เพียงพบหน้าชายหนุ่มเจ้าของนามอันแปลว่าหมาป่าก็โค้งคำนับต่ำแด่ร่างนั้นด้วยความเคารพยิ่ง ผิดกับอีกคนที่มองตรงไปยังคนที่มาทีหลังนิ่งอย่างไม่เกรงกลัวบ่งชี้ได้ดีว่าผู้ที่เรียกพวกเขาเอาไว้แม้มีศักดิ์สูงเพียงใด ก็ไม่อาจเทียบฐานะกับชายหนุ่มร่างเล็กได้

ไม่นึกว่านายน้อยจะออกไป ไม่อย่างนั้นข้าคงจะติดตามไปด้วย

ไม่จำเป็น!!!

นายน้อย

พ่อเฒ่า!!!เสียงอ่อนวัยกว่าดังขึ้นขัดคำพูดของผู้สูงวัยกว่า ข้าไปของข้าเองไม่เกี่ยวกับใคร!!!ที่สำคัญ...พ่อเฒ่า...ข้าเคยบอกท่านหลายครั้งแล้วว่าห้ามเรียกข้าว่านายน้อยอีก!!!

ร่างสูงวัยกว่าถอยห่างมาโค้งคำนับอย่างรู้ฐานะของตน ก่อนจะเจรจาตอบกลับ

บ่าวต้องขออภัยแก่นายท่านด้วย อาจจะเป็นเพราะตาแก่คนนี้เห็นท่านมาตั้งแต่ท่านยังเล็กอยู่ ดังนั้นในสายตาของข้าผู้นี้จึงยังเห็นท่านเป็นนายน้อยอยู่ตลอดเวลาเลยพลั้งปากไปด้วยความเป็นห่วงท่าน...

ดวงตาเรียวงามมองไปยังร่างผู้สูงวัยกว่าอย่างไม่พอใจนัก หากเขาย่อมรู้ดี ตำแหน่ง นายเหนือหัวของอี้จิงของเขายังอยู่ได้ก็ด้วยความช่วยเหลือจากชายชราผู้นี้ที่ถึงแม้จะสูงวัยมากแล้ว หากท่วงท่ายังสง่างามทรงอำนาจบ่งบอกได้ดีถึงอำนาจที่มีอยู่อย่างล้นเหลือในฐานะอดีตมือขวาของรุ่นก่อน ทำให้เขาต้องยั้งปากไว้แม้จะไม่พอใจเพียงใด

ข้าจะไปพัก!!!ห้ามใครตามมา!!!

น้อมรับคำสั่ง

ร่างบางสะบัดออกไปอย่างขุ่นมัวก่อนจะหายลับเข้าไปทางประตูลับอีกประตูที่ไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเข้าไปนอกจากจะมีคำอนุญาตจากนายใหญ่ที่บัดนี้เป็นเพียงชายหนุ่มอายุเพียง 16 ปี พ่อเฒ่ามองตามไปด้วยใบหน้ามีรอยยิ้มหากเมื่อร่างเล็กๆนั้นลับสายตา ดวงตาเรียวเล็กก็หันมาทางชายหนุ่มอีกคนด้วยแววตาเย็นยะเยือก

ข้าไม่ได้สั่งเจ้าหรอกหรือหลาง ว่าห้ามพานายน้อยไปเสี่ยงอันตราย!!!

ขออภัยด้วยครับ...ข้าไม่ทันระวัง

ถ้าอย่างนั้น...เจ้าก็คงรู้ดีว่าควรจะลงโทษตัวเองยังไง!!!

ครับ

เอาเถอะ...ถึงอย่างไรครั้งนี้ นายน้อยก็ปลอดภัยดี แต่อย่าให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก!!!

น้อมรับคำสั่งครับ

อย่าได้ลืมเชียวว่าเจ้าในขณะนี้ ดำรงตำแหน่งมือขวาของอี้จิงด้วยเหตุใด!!!

สิ้นคำพูดของคนตรงหน้าความทรงจำอันขมขื่นในคืนนั้นก็กลับคืนมา คืนที่ตำหนักอี้จิงถูกย้อมไปด้วยเลือดด้วยฝีมือของคนที่เขาคิดว่าเขาเข้าใจมากที่สุด คนที่เขาเชื่อเสมอว่าจะอยู่ด้วยกันไปจนกว่าจะตาย คนที่เป็นเหมือนดวงตาอีกข้างของเขา แต่ในคืนนั้นเองที่เขาต้องสูญเสียดวงตาข้างขวาไปด้วยฝีมือของคนคนนั้น คนที่มีสายเลือดเดียวกันกับเขา น้องชายที่แสนสำคัญ

ยูเอะ!!!เขายังจำเสียงตะโกนของตัวเองได้ดีเมื่อภาพตรงหน้าในวันนั้นถูกย้อมด้วยสีแดงฉานด้วยเลือดจากดวงตาที่ถูกทำลาย พร้อมกับการมองเห็นร่างของน้องชายที่แสยะยิ้มมายังเขาก่อนจะลับหายไปจากสายตา ทิ้งไว้เพียงซากศพของคนในตำหนักกว่าครึ่งให้ตอกย้ำลงไปในจิตสำนึกว่าบัดนี้คนคนนั้นได้ทรยศอี้จิงแล้วอย่างแท้จริง ฉับพลันความคิดคำนึงนั้นก็วูบหายไปเมื่อฝ่ามือหนาหนักของพ่อเฒ่ากดลงที่บ่าทั้งสองของเขาไว้

อย่าทำให้ข้าผิดหวังเหมือนน้องชายเจ้าล่ะ หลาง เจ้าเป็นความหวังของเรานะ!!!

ครับเสียงรับคำหนักแน่นราวกับจะตอกย้ำลงไปในหัวใจของเขาให้รับรู้ไว้ว่านับจากนี้ไปเขาต้องคงอยู่เพื่อแก้แค้นคนที่เขานึกถึงเสมอ....

พี่ครับ ถ้าหากว่าผมไม่อยู่...พี่จะเหงาไหม!?

เขากัดฟันข่มความเจ็บร้าวที่อัดอั้นขึ้นมาในอก ภาพในวันนั้นของน้องชายยังสะกิดใจเขา คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวอย่างไร้คำตอบ

ทำไม!? ยูเอะ!?ทำไมนายต้องทรยศอี้จิงด้วย ทำไม!!!?

(จบตอน1 )

edit @ 2007/04/15 03:12:34