arshura

silence love II ตอน 4

เอเลซซาร์นอนพักอยู่บนต้นไม้คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอย่างที่เคยทำมาตั้งแต่เล็กๆ ตั้งแต่วันที่เขาสูญเสียท่านแม่ของเขาไป เมื่อ 10 กว่าปีก่อนนั้น

เจ้าหญิงเอเมอรัลด์ ท่านรู้ความผิดของท่านหรือไม่!!!

เสียงผู้คุ้มกฎของเมืองดังก้องไปทั่วบริเวณนั้น แม้แต่วันนี้เขาก็ยังไม่ลืมใบหน้าอันงดงามของท่านแม่ของเขาที่ยังยิ้มเยือกเย็น ดวงตาสีเขียวที่แสนอ่อนโยนแต่ไม่หวาดหวั่นจ้องมองมั่นตัดกับเส้นผมสีน้ำผึ้งหยักเป็นลอนพริ้วสลวยยาวระถึงกลางหลัง ตอบรับข้อกล่าวหาของผู้คุ้มกฎอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด

ข้าไม่เห็นว่าเป็นความผิด

สามหาวเกินไปแล้วนะ ท่านผิดกฎของเมืองเรา ไปลอบรักกับภูตพรายแห่งป่าต่างเผ่าพันธุ์ จนกระทั่งเกิดมาเป็นเด็กกาลกิณีที่อยู่ตรงนั้น ยังจะบอกอีกรึว่าท่านไม่ผิด!?ผู้คุมกฎชี้มายังตัวเขาที่ถูกทหารนับสิบกดตัวไว้ไม่ให้ดิ้นหลุดอย่างเดือดดาลกับท่าทีอันสงบนิ่งนั้น ทว่าริมฝีปากสวยได้รูปของท่านแม่ของเขาก็ขยับตอบกลับไปอีกโดยไม่มีอาการสั่นกลัว มันกลับกล้าแข็งจนอีกฝ่ายตระหนก

การจะมีความรักมันผิดตรงไหนกันรึ หัวใจของคนเราถ้าหากว่ามีความรักแล้วก็ย่อมเป็นสิ่งที่สวยงาม ทำไมเราจะต้องสร้างกฎที่บีบบังคับมันด้วยล่ะ ในเมื่อความรักย่อมมีอิสระในตัวของมันเอง รักจึงไม่เกี่ยวข้องกับชาติพันธุ์ ฐานะ วัตถุ หรือกฎเกณฑ์ใดๆ หากแต่ขึ้นอยู่กับหัวใจของคน 2 คน หัวใจที่สาบานที่จะรวมเป็นหนึ่งเดียวกันและเครื่องหมายของสิ่งนั้นก็คือลูกของข้า เด็กที่ท่านกล่าวหาว่าเป็นกาลกิณีทั้งๆที่เขาเป็นผู้บริสุทธิ์ยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกนี้ เป็นลูกของข้ากับคนที่ข้ารักด้วยความบริสุทธิ์ใจท่านแม่ของเขายิ้มหันมาทางเขา

หากนั่นจะถือเป็นความผิดล่ะก็ข้าขอรับเอาไว้เอง!!!

ดี!!ในเมื่อท่านหน้ามืดตามัวเช่นนี้ ข้าก็เห็นทีจะต้องลงโทษท่านไม่ให้ใครเอาเยี่ยงอย่างตามที่ท่านร้องขอล่ะ ทหาร!!!ลงมือ!!!

ท่านแม่!!!!เขาดิ้นสุดแรงเกิดเมื่อเห็นทหารถือดาบเล่มโตตรงไปยังแม่ของเขา ทว่าไม่เป็นผล เขายังจำได้ดีถึงความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงไปทั่วหัวใจที่เกิดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินไม่หยุด ผสานกับกลิ่นเลือดของมารดาที่สาดกระเซ็นมาต้องร่างเขาเพียงชั่วพริบตาที่ดาบเฉือนลงไปบนร่างงามนั้นกับวาจาสุดท้ายของนางที่ยื่นมือที่อาบด้วยโลหิตนั้นมาทางเขา

เอเลซซาร์ลูกของแม่ เจ้าคือชีวิตของแม่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น.เจ้าก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะลูกมีชีวิต

ท่านแม่!!!ท่านแม่!!!!!

ร่างบางสะดุ้งเฮือกตื่นจากฝัน เช็ดน้ำตาที่หยาดรินของตนเบาๆ เขาฝันถึงมันอีกแล้ว การสูญเสียคนสำคัญที่สุดในชีวิตที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก.ทว่าเขาจะห้ามมันได้หรือ ถ้าหากว่านั่นคือ ชะตากรรมของเขาเอง

เอเลซซาร์!!!เสียงร้องเรียกดังก้องจากผู้ที่รออยู่ด้านล่างทำเขาสะดุ้งจนเกือบตกต้นไม้ หากดีว่ายังคว้ากิ่งไม้ไว้ได้ทัน ไม่ต้องมองลงไปเขาก็รู้ว่าเป็นใคร

ขอโทษที่ข้าทำให้เจ้าตกใจนะรีบลงมาเถอะ ข้ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยนะ!!!เสียงนั้นยังคงไม่ยอมเลิกรังควาน ร่างโปร่งถอนหายใจอย่างเอือมระอาเพราะรู้ว่าไม่ควรขัดใจคนผู้นี้ จึงปล่อยมือจากกิ่งไม้ร่อนลงไปสู่พื้นอย่างชำนาญ

เจ้านี่ยังเก่งเหมือนลิงเหมือนเดิม รึไม่ก็ อาจเป็นเพราะชอบอยู่บนต้นไม้จนเคยล่ะ สินะนั่นไงล่ะ ขนาดลงมาแล้วยังกวนประสาทเขาไม่หาย คนแบบนี้ทำไมถึงเป็นหมอหลวงของราชสำนักได้ก็ไม่รู้ เอเลซซาร์แอบรำพึงในใจอย่างฉุนๆนี่ถ้าไม่ใช่รุ่นเดียวกันกับอาจารย์และแม่ของเขาล่ะก็ น่าดู!!!

ทำหน้าบอกบุญไม่รับอีกแล้ว เจ้านี่ไม่มีอารมณ์ขันเลยนะเอเลซซาร์ แต่เอาเถอะข้าก็ชอบเจ้าตรงนี้แหละนะ

คนพูดยังคงจ้อต่อแต่พอหันไปเห็นดวงตาสีเขียวที่ราวกับมีดวงไฟวาวโรจน์แสดงถึงความไม่พอใจยิ่งยวดจ้องตรงมาทางเขาก็หยุดพูด ทว่าดวงตาสีฟ้าเข้มนั้นกลับไม่ได้มีท่าทางหวาดหวั่น แถมยังยื่นขวดทรงประหลาดให้

ข้าคิดตัวยารักษาเสียงมาให้เจ้าลองดื่มดูสิ

คนถูกยัดเยียดขวดให้ถอยกรูด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้ยาจากชายผู้นี้ และทุกครั้งที่ดื่มมันจะต้องมีประสบการณ์เลวร้ายตามมาทั้งสิ้น เขาจึงสะบัดหลบเป็นเหตุให้เจ้าขวดยาที่ผู้ปรุงอ้างว่าใช้รักษาเสียงหล่นแตกกระจายเมื่อลงสู่พื้น สีแปลกประหลาดของน้ำยาย้อมลงบนพื้นหญ้า สักพักก็ระเบิดเปลี่ยนใบหญ้าให้เป็นลูกแมวสีเขียวอ่อนนับสิบ วิ่งวนไปมา คนขัดขืนมองดูผลของยาแล้วก็โล่งอก คราวนี้เขาไม่ยอมหลงกลชายที่เขาเกือบจะลืมว่ามีตำแหน่งจอมเวทย์ควบอีกตำแหน่งอีกแล้ว

ฮึ!!!พลาดจนได้แฮะ ข้านึกว่าจะได้ลูกแมวขนทอง ตาสีเขียว ไปเลี้ยงที่บ้านสักตัวแล้วเชียวนะเอเลซซาร์หันขวับไปจ้องหน้าตรงๆอย่างโกรธเคือง ทว่าก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีทางทำอะไรชายที่อยู่ตรงหน้าได้ เพราะแม้แต่อาจารย์ของเขาที่ว่าแน่ยังไม่เคยกล้าแตะคนผู้นี้ นั่นก็เป็นเพราะความชาญฉลาดประกอบกับพลังเวทย์อันกล้าแข็งที่ถ้าผู้ใดมองจากชายภายนอกแล้วเห็นเป็นแค่ชายหนุ่มที่ดูอ่อนแอคนนึงแล้วล่ะก็จะมีภัยมาสู่ตัวได้ง่าย ดวงตาสีฟ้าเข้มสีเดียวกับสีผมที่มัดรวบไว้ด้านหลังมองมาที่ผู้อ่อนวัยกว่าอย่างรู้ทัน จึงเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังมากขึ้น

เอาเถอะๆข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบเล่นกับข้านักเอเลซซาร์ แต่ว่าที่ข้ามาหาเจ้าไม่ได้คิดจะมาเล่นอย่างเดียวหรอกเจ้าวางใจได้ ข้ามาพบเจ้าเรื่องอาจารย์เจ้าโดยตรง ตามข้ามาสิเอเลซซาร์กลืนน้ำลายลงคอยากเย็น เขายังไม่ไว้ใจในเล่ห์ของชายผู้นี้นัก จึงตรึงร่างอยู่กับที่ จนกระทั่งร่างที่หันหลังเดินไปก่อนหันมากระตุ้นเตือน

ถ้าเจ้ามัวแต่กลัว จะทำการใหญ่ ปกป้องคนที่เจ้ารักได้รึ เอเลซซาร์!!!นั่นแหละเขาถึงได้เดินตามไปโดยดี ชารสเลิศถูกผู้รับใช้ยกออกมาวางที่หน้าคนทั้งสองคนละแก้ว ร่างสูงวัยกว่า 10 ปี คว้าแก้วชาขึ้นมาจิบช้าๆ ก่อนจะลดแก้ววางลงที่เดิม แววตาที่จริงจังยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

อาจารย์เจ้าเขาบอกข้าเรื่องที่ว่าเจ้านั่นจะตื่นขึ้นมาแล้วและฝากเรื่องเจ้าไว้กับข้า เพราะหลังจากที่การเสียสละของเขาผ่านไป เจ้าจะไม่มีใครคอยดูแลเอเลซซาร์จ้องมองดวงตาสีฟ้าที่เย็นเยือกนั้นอย่างไม่เชื่อว่าคนผู้นี้จะพูดถึงความตายของอาจารย์เขาซึ่งเป็นเพื่อนรักอย่างเรียบเฉยไม่มีการแสดงอารมณ์ใดๆได้ถึงเพียงนี้ ราวกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา ทั้งๆที่สำหรับเขามันคงเป็นเรื่องใหญ่ที่ใจเขาต้องใช้เวลายาวนานที่จะยอมรับมันได้ แต่ชายผู้นี้กลับ!!! มือบางๆรวบกุมเข้าหากันเพื่อกันไม่ให้สั่นด้วยความสับสนภายในใจ อาจารย์เทกต์ไทต์เป็นผู้ให้ชีวิตใหม่แก่เขา เป็นผู้มีพระคุณที่ไม่อาจหาที่ใดเปรียบได้ ทว่าเขาก็ไม่อาจปล่อยให้ตัวอันตรายภายในร่างอาจารย์ออกมาแผลงฤทธิ์ได้ เขาควรทำอย่างไรดี แล้วอเมทิสต์เล่าหากเรื่องนี้เกิดขึ้นอเมทิสต์จะเป็นฉันใด

ข้ารู้ว่ามันยากที่จะทำใจ เอเลซซาร์ แต่มันก็เป็นทางที่เขาเลือกแล้ว ด้วยตัวของเขาเองไม่ใช่รึไงเจ้าอย่ากังวลใจไปเลย ดื่มชาให้ใจสบายเสียก่อนเถอะ

ดวงตาสีเขียวเข้มทอประกายหม่น กัดริมฝีปากแน่นราวกับจะข่มใจคว้าแก้วชานั้นดื่มลงคอไปอย่างยากเย็น ชารสเลิศที่กำลังอุ่นๆกลับไม่อาจดับความเย็นเยือกที่มาจากความปวดร้าวใจของเขาได้ หากเป็นไปได้ เขาควรจะเป็นฝ่ายตายแทนอาจารย์เพราะเขาเป็นคนทำให้มันเกิดมา มันไม่ควรจะเป็นอาจารย์เขา มันไม่ควร อย่างน้อยถ้าเป็นเขา เจ้าของดวงตาสีม่วงก็คงไม่เศร้ามากจนเกินไป.ใช่เขาน่าจะเป็นคนที่ตาย

เอเลซซาร์เจ้าคงไม่ได้คิดจะตายแทนเทกต์ไทต์หรอกใช่ไหม!?

ร่างเล็กๆสะดุ้งเมื่อร่างตรงหน้ารู้ทันเขารีบวางแก้วชาลงแล้วทำท่าผุดลุกเดินหนีเพื่อไม่ให้ผู้สูงวัยจับพิรุธได้ หากแต่ว่า เมื่อเขาก้าวเดินแรกผ่านไป สติเขากลับพร่าเลือนคล้ายจะเป็นลม เขารีบหันไปมองเจ้าของยาที่แฝงไว้ในชาอย่างงงงันปนกับความขัดเคืองใจ นัยน์ตาสีฟ้าเข้มสมนามลาพิส แลสซูรีย์มองกลับมาอย่างเยือกเย็น

เจ้าก็น่าจะรู้ ข้าไม่ยอมให้เจ้าทำแบบนั้นแน่ เอเลซซาร์!!!ร่างบางกัดฟันกรอดพยายามลากตัวเองออกมาให้ไกลแต่ไปได้ไม่กี่ก้าว ฤทธิ์ยามันก็มากเกินกว่าที่เขาจะอดทนไว้ได้ จึงแน่นิ่งไปในเวลาไม่นาน ลาพิส แลสซูรีย์หยัดกายลุกขึ้นเดินมาหาร่างที่นอนนิ่งอยู่นั้นแล้วช้อนขึ้นมาไว้ในวงแขน กดร่างอ่อนระทวยนั้นไว้แนบอก กระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู ที่บัดนี้คนตรงหน้าคงไม่มีโอกาสได้ยิน

ข้าไม่ให้เจ้าไปเสี่ยงอันตรายอย่างนั้นแน่ เอเลซซาร์ เพราะข้าสัญญาไว้กับแม่ของเจ้าแล้วว่าข้าจะปกป้องเจ้าด้วยกำลังทั้งหมดที่ข้ามี ข้าจะไม่ให้เจ้าไปเผชิญหน้ากับเจ้านั่นอีกเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆ หลับให้สบายเถิดนะ หลับให้สบาย ข้าจะอยู่ข้างๆเจ้าเองเอเลซซาร์ ศิลาพรายตัวน้อยของข้า