arshura

บันทึกหัวใจ...เจ้าชายอุศเรน

วันนี้ เป็นวันที่นานเท่าใดแล้วก็ไม่รู้ที่ผมล่องเรือออกมาตามหาคู่หมั้นที่หายไปในทะเลมาเป็นแรมเดือนโดยไม่มีเบาะแสอะไรเลย แต่ผมก็ไม่ท้อที่จะหาหรอก เพราะผมรู้ดีเสมอว่าเธอมีความหมายสำหรับผมมากเพียงใด อีกอย่างผมก็มีผู้บอกทางชั้นดีด้วย นั่นไงเธอมาแล้ว

คนสำคัญของเจ้าหลับแล้วหรือ!?ผมเอ่ยทักเธอที่กำลังเดินเข้ามาหาผมอย่างรู้ทันว่าถ้าเธอจะมาเป็นเพื่อนคุยกับผมได้ก็ต้องหลังจากที่เธอดูแลสามีที่รักยิ่งเรียบร้อยแล้วเท่านั้น ซึ่งตอนนี้คนคนนั้นก็นอนหลับอยู่ใต้ท้องเรือของผมนี่เอง

คนคนนั้นยังไม่รู้สึกถึงเจ้าอีกหรือ!?เธอมองหน้าผมนิ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆอย่างเศร้าๆแทนคำตอบราวกับเป็นเรื่องธรรมดาทั้งๆที่คนคนนั้นอยู่ในใจของเธอเสมอ แต่คนเดียวที่มองเห็นเธอในเรือนี้กลับเป็นผม ก็แน่ล่ะ ร่างของเธอเป็นแค่วิญญาณเท่านั้นนี่นะ แต่สำหรับคนที่รักกันแล้ว ไม่น่าเป็นอุปสรรคไม่ใช่หรือ หรือว่า....คนคนนั้นจะไม่...ผมหยุดความคิดนั้นลงเมื่อดวงตาใสสีน้ำทะเลลึกราวแซฟไฟร์นั้นมองจ้องกลับมาราวกับอ่านความคิดผมออก เธอยิ้มหากฉายแววเจ็บปวดออกมาจนผมเจ็บปวดตามไปด้วย เธอรู้ดีว่าคนที่เธอรักไม่ได้รักเธอและเธอก็เลือกที่จะเป็นเช่นนั้นเองเลือก...แม้จะเจ็บปวดรวดร้าวเพียงใด

ถ้าเดินทางไปตามทิศนี้จะเจอสุวรรณมาลีจริงๆหรือ!?ผมเปลี่ยนเรื่องคุย ไม่รู้ทำไม ผมไม่อยากเห็นใบหน้าเศร้าๆนั้น เธอยิ้มให้ผมแล้วพยักหน้าก่อนจะทรุดลงนั่งเคียงข้างผม ชี้มือขึ้นไปหาดาวบนฟ้า

ดวงดาวบอกข้าอย่างนั้น....หากไปตามทางที่ข้าบอก เราจะพบทั้งหญิงที่ท่านรัก....และลูกของข้าด้วย..น้ำเสียงตอนท้ายแผ่วลงออกเครือเล็กน้อย พยานรักของเธอกับเขา ลูกที่เกิดจากความรักของเธอแต่ไม่ใช่ของเขา ถึงอย่างนั้น ความรักของแม่ต่อลูกไม่เคยเสื่อมคลายเสมอ ผมเหลือบมองเธออย่างสงสารในชะตากรรมแสนเศร้าของเธอ คืนนี้...พระจันทร์เต็มดวงสาดแสงลงมาบนดาดฟ้าเรือจนราวกับกลางวันหากแสงขาวนวลนั้นอ่อนโยนกว่าทำให้เห็นใบหน้าของเธอแจ่มชัดขึ้น พักตร์เนียน ขนตาหนาเป็นแพประดับอยู่บนดวงตาสีน้ำทะเลนั้นอย่างลงตัว เส้นผมสีฟ้าอ่อนเหลือบขาวยาวสลวยพัดพลิ้วยามต้องลมทะเลมองทีไรก็เพลินตาราวรูปวาดของจิตรกร แต่เธอเคยเล่าให้ผมฟังเสมอว่าเกลียดรูปลักษณ์นี้ที่ไม่เหมือนมนุษย์เกลียดพลังพิเศษที่มีติดตัวมาแต่กำเนิดที่ทำให้เธอและมารดาถูกขับไล่รังเกียจจากชาวบ้าน ถูกขนานนามว่าเป็นยักษ์จนเป็นสาเหตุให้แม่ของเธอถูกฆ่าตายไปนั่นทำให้เธอเกลียดชังมนุษย์นักหนา จนกระทั่งได้พบกับเขาที่เธอรัก ความอ่อนโยนของเสียงปี่ของเขาช่วยเธอไว้สมชื่ออภัยมณีของเขา แต่เสียงปี่เดียวกันนั้นกลับกลายมาเป็นอาวุธสังหารเธอในเวลาต่อมา

ไม่โกรธเขาเหรอที่เขาเป็นคนสังหารเจ้า...ผมเคยถามเธอแบบนั้นเมื่อหลายวันก่อน

เขาช่วยข้าไว้ต่างหาก...เธอยิ้มเศร้าเหมือนอย่างวันนี้ เขาหนีจากเธอมาพร้อมลูกชายโดยไม่ร่ำลา ความอาลัยปนเจ็บปวดที่ถูกหักหลังเปลี่ยนเธอให้กลายเป็นปีศาจไล่ตามคนที่ตัวเองรักมาพร้อมสังหารผู้คนมากมาย แล้วในที่สุดเพื่อหยุดยั้ง เขาจึงเลือกวิธีที่เหี้ยมโหดที่สุดนั่นคือการฆ่าเธอแลกกับการช่วยทุกคน ผมยังจำได้ ภาพแรกที่ผมได้พบกับเธอและเขาก็คือภาพที่เขากอดร่างไร้วิญญาณของเธอไว้แนบอก เงียบงันอย่างรวดร้าว ผมไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นเขารู้สึกกับเธออย่างไร แต่หยดน้ำตาของเขาที่ไหลรินลงมาให้กับเธอนั้นทำเอาผมเศร้าตามไปด้วย และด้วยเหตุนี้กระมังเมื่อตอนที่ผมมองเห็นวิญญาณของเธอดึงโซ่สมอเรือไว้ไม่ให้เรือที่เขานั่งแล่นออกไปจากท่าด้วยใบหน้าอาบด้วยน้ำตา ผมจึงได้ชวนเธอขึ้นเรือมาด้วยความสงสาร สงสารที่เธอได้แต่รักเขาจนทำความผิดครั้งใหญ่ ทั้งๆที่แค่รักคนคนเดียวเท่านั้น รักจนไม่อาจรักใครได้...ผมจะรักสุวรรณมาลีได้เท่านี้ไหมหนอ

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ...แค่ท่านเชื่อใจของท่านว่ารักนางก็พอแล้ว...รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นบนใบหน้าเนียนนั้นอย่างรู้ทันความคิดผมทำให้ผมหลุดจากภวังค์ความคิดแล้วยิ้มมุมปากแทนคำขอบคุณในกำลังใจที่เธอให้ มิตรภาพที่เรามีให้กันนั้นบริสุทธิ์แต่ผมรู้ในใจของผมเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงก่อตัวขึ้นแล้ว

ในที่สุด เรือของผมก็แล่นไปพบเป้าหมายที่ตั้งไว้จนได้ ลูกชายของเธอกล้าหาญแข็งแรงขนาดที่ว่ายน้ำจากเรือลำหนึ่งมายังเรือผมได้ด้วยเวลาเพียงไม่นานเพื่อมาพบกับบิดาของเขาที่เรียกเขามาหาด้วยเสียงปี่ที่ตนถนัด เพียงได้พบหน้าสองพ่อลูกร้องไห้ด้วยความยินดีจนสลบไป ภาพนั้นซึ้งกินใจผู้พบเห็นนัก หากแต่มีภาพที่ติดตรึงสายตาผมยิ่งกว่าเกิดขึ้นหลังจากนั้น เมื่อเธอเดินเข้าไปกอดสองร่างนั้นไว้ในวงแขนด้วยความอาลัยรักอย่างสุดซึ้ง หยาดน้ำตาใสๆร่วงหล่นลงบนร่างของผู้เป็นที่รักทั้งสองด้วยความดีใจระคนเศร้าใจเพราะได้เวลาที่เธอต้องไปจากโลกนี้แล้ว เธอเดินเข้ามาบอกลาผมด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตาทำเอาผมใจหาย

จะไปแล้วหรือ....เสียงผมสั่นเครือด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยาย เธอพยักหน้าให้ผมก่อนที่แสงสีขาวบริสุทธิ์จากฟากฟ้าจะลงมาห่อหุ้มร่างเธอไว้ ชั่วขณะที่ร่างนั้นจะเลือนหายไปจากสายตา ผมก็เอื้อมมือไปคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ

ถ้าหากข้าพบเจ้าอีกครั้ง ข้าจะไม่ปล่อยมือเจ้าไปแบบนี้อีก ข้าชอบเจ้านะ...

เธอทำหน้าคล้ายตกใจก่อนจะยิ้มให้บางๆที่มุมปาก แล้วเลือนหายไปพร้อมกับแสงสว่างที่พร่าตานั้นพร้อมกับหยาดน้ำตาสุดท้ายของผมที่หลั่งรินลงให้กับเธอที่ไม่มีวันตอบรับความรู้สึกของผมได้ และผมก็ต้องดำเนินชีวิตผมต่อไป โดยไม่คาดคิดว่าความวิปโยคครั้งที่2หลังจากสูญเสียเธอจะเกิดขึ้นกับผมในเวลาต่อมาเมื่อสุวรรณมาลีปฏิเสธการแต่งงานกับผมอย่างไม่มีเยื่อใยด้วยเหตุผลที่ผมแทบหัวใจสลายว่าเธอไปรักผู้ชายอื่นแล้ว และชายคนนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น ก็คือคนที่เธอคนนั้นจงรักที่สุดพระอภัยมณี ชายคนนั้นลืมเธอจนสิ้นแล้วหักหลังเพื่อนอย่างผมได้ลง ผมทั้งเจ็บทั้งแค้นจนต้องยกทัพมาเพื่อแย่งชิงของผมคืน เหนือสิ่งอื่นใดผมอยากถามเขาว่าทำไมถึงทำกับผมและกับเธอที่รักเขายิ่งกว่าใครแบบนั้นได้ แต่แล้วแทนที่ผมจะได้คำตอบผมกลับสูญเสียกองทัพทั้งหมดไปพร้อมกับบิดาที่เคารพรักยิ่งและอิสรภาพของตัวเอง ระหว่างถูกคุมขังผมเฝ้าคิดถึงวันคืนเก่าๆอยู่เสมอ วันคืนที่เคยมีความสุขจนถึงวันนี้ที่ความคั่งแค้นสุมหัวใจผมจนทำลายร่างกายผมทรุดโทรมลงเรื่อยๆ ผมรู้ชีวิตผมใกล้ถึงจุดจบแล้ว ก่อนที่สติผมจะขาดลง ในใจผมแค้นผู้หญิงคนหนึ่งที่ทิ้งผมไปอย่างที่สุด แต่คิดถึงสตรีอีกคนหนึ่งอย่างที่สุดเช่นกัน สตรีที่เป็นเจ้าของรอยยิ้มแสนเศร้าที่จงรักแต่ผู้ชายที่ไม่เคยรักเธออย่างที่สุด เธอจะรู้บ้างไหมว่าวันนี้ผมตายเพราะคนที่เธอรักเป็นต้นเหตุ เธอจะรู้บ้างไหม....ว่าผมอยากพบเธอมากเพียงใด สวรรค์เอย...หากท่านมีอยู่จริง ได้โปรดบันดาลให้ผมได้พบเธออีกสักครั้ง ให้ผมได้คว้าเธอมากอดไว้โดยไม่ปล่อยไปไหนอีกแล้ว ผีเสื้อสมุทรเอ๋ยตอนนี้เจ้าอยู่ที่ใด....ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน คิดถึงเจ้า....มือของผมไขว่คว้าหาเงาของเธอก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายของผมจะขาดลง มีเพียงคำมั่นของตัวเองที่ดังก้องอยู่ในหัว เป็นสัญญาที่จะไม่มีวันลืมเลือนไปกับวิญญาณของผมตลอดไป

ถ้าหากข้าพบเจ้าอีกครั้ง ข้าจะไม่ปล่อยมือเจ้าไปแบบนี้อีก....จะไม่ปล่อยไปไหนอีกแล้ว นิจนิรันดร์

edit @ 2006/05/01 00:06:50